محمد ابن حنفیه که مریض بود به طوری که از ناحیه دست فلج داشت و قدرت‌ این را که در رکاب حضرت باشد و خدمت بکند نداشت ، نوشتند و به او سپردند . چرا ؟ برای اینکه دنیا از ماهیت نهضت او آگاه شود : مردم دنیا ! من مثلی خیلیها نیستم که قیامم ، انقلابم به خاطر این باشد که خودم به‌ نوائی رسیده باشم ، برای اینکه مال و ثروتی تصاحب کنم ، برای اینکه به‌ ملکی رسیده باشم . این را مردم دنیا از امروز بدانند ( این نامه را در مدینه نوشت ) : قیام من ، قیام مصلحانه است . من یک مصلح در امت جدم‌ هستم . قصدم امر به معروف و نهی از منکر است . قصدم این است که سیرت‌ رسول خدا را زنده کنم ، قصدم این است که روش علی مرتضی را زنده کنم . سیره پیغمبر مرد ، روش علی مرتضی مرد ، می‌خواهم این سیره و این روش را زنده کنم . از اینجا می‌فهمیم که چرا ائمه اطهار اینهمه دستور اکید داده‌اند که‌ عاشورا باید زنده بماند و چرا اینهمه اجر و پاداش و ثواب برای عزاداری‌ اباعبدالله منظور شده . آیا آنها این سخن را فقط به خاطر یک عزاداری مثل‌ عزاداریهای ما در وقتی که پدر یا مادرمان می‌میرد ، گفتند ؟ نه ، مردنهای‌ ما ارزشی ندارد ، در مردنهای ما فکر و ایده و هدفی وجود ندارد . ائمه‌ اطهار از این جهت گفتند ؟ نه ، مردنهای ما ارزشی ندارد . ائمه اطهار از این جهت گفتند عاشورا زنده بماند که این مکتب زنده بماند ، برای اینکه‌ اگر چه شخص حسین بن علی نیست ولی حسین بن علی باید به قول امروز یک‌ سمبل باشد ، به صورت یک نیرو زنده باشد ، حسین اگر خودش نیست ، هر سال ، محرم که طلوع می‌کند ، یک مرتبه مردم از تمام فضا بشنوند :