کنید . این یک درجه است . درجه دومی که علما و دانشمندان برای نهی از منکر ذکر کرده‌اند ، مرحله‌ زبان است ، مرحله پند و نصیحت و ارشاد است . یعنی بسا هست آن بیماری‌ که دچار منکری هست و عمل زشتی را مرتکب می‌شود ، به خاطر جهالت و نادانی او است ، تحت تاثیر یک سلسله تبلیغات قرار گرفته است ، احتیاج به مربی دارد ، احتیاج به هادی و راهنما و معلم دارد ، احتیاج به‌ روشن کننده دارد ، احتیاج به فردی دارد که با او تماس بگیرد ، با کمال‌ مهربانی با او صحبت کند ، موضوع را با او در میان بگذارد ، معایب و مفاسد را برای او تشریح کند تا آگاه شود و باز گردد . این مرحله نیز یک‌ درجه از " نهی از منکر " است ، به این معنی که در مواردی که کسی با ما تماس دارد و نیز به یک عمل منکر و زشتی ابتلا دارد و ما می‌توانیم با منطقی روشنگر او را به ترک آن عمل قانع کنیم ، بر ما واجب است که با چنین منطقی با آن شخص تماس بگیریم . مرحله سوم ، مرحله عمل است . گاهی طرف در درجه‌ای و در حالی است که‌ نه اعراض و هجران ما تاثیری بر او می‌گذارد و نه می‌توانیم با منطق و بیان‌ و تشریح مطلب ، او را از منکر باز داریم ، بلکه باید وارد عمل شویم . اگر وارد عمل شویم ، می‌توانیم . چطور وارد عمل شویم ؟ وارد عمل شدن‌ مختلف است . معنای وارد عمل شدن تنها زور گفتن نیست ، کتک زدن و مجروح کردن نیست . البته نمی‌گویم در هیچ جا نباید تنبیه عملی شود . بله‌ مواردی هم هست که جای تنبیه عملی است . اسلام دینی است که طرفدار حد