وحی را داشت . حضرت فردای آنروز از مدینه بیرون آمد و از همان شاهراه‌ نه از بی راهه به طرف مکه رفت . بعضی از همراهان عرض کردند : یا بن‌ رسول الله ! لو تنکبت الطریق الا عظم بهتر است شما از شاهراه نروید ، ممکن است مامورین حکومت ، شما را برگردانند ، مزاحمت ایجاد کنند ، زد و خوردی صورت گیرد . ( یک روح شجاع ) ، یک روح قوی هرگز حاضر نیست‌ چنین کاری کند . ) فرمود : من دوست ندارم شکل یک آدم یاغی و فراری را به خود بگیرم ، از همین شاهراه می‌روم ، هر چه خدا بخواهد همان خواهد شد .
به هر حال مسئله اول و عامل اول در حادثه حسینی که هیچ شکی در آن‌ نمی‌شود کرد مسئله بیعت است ، بیعت برای یزید که به نص قطعی تاریخ ، از امام حسین ( ع ) می‌خواستند . یزید در نامه خصوصی خود چنین می‌نویسد : خذ الحسین بالبیعه اخذا شدیدا ، [١] حسین را برای بیعت گرفتن محکم‌ بگیرد و تابعیت نکرده رها نکن . امام حسین هم شدیدا در مقابل این تقاضا ایستاده بود و به هیچ وجه حاضر به بیعت با یزید نبود ، جوابش نفی بود و نفی . حتی در آخرین روزهای عمر امام حسین که در کربلا بودند ، عمر سعد آمد و مذاکراتی با امام کرد . در نظر داشت با فکری امام را به صلح با یزید وادار کند . البته صلح هم جز بیعت چیز دیگری نبود . امام حاضر نشد . از سخنان امام که در روز عاشورا فرموده‌اند کاملا پیداست که بر حرف روز اول‌ خود

[١] مقتل مقرم ص . ١٤٠