در نظر بگیریم یک حد معینی از ارزش را دارا خواهد بود . اگر عامل‌ امتناع از بیعت را در نظر بگیریم ارزش خیلی بیشتر و عظیم تری را دارا خواهد بود . اگر عامل امر به معروف و نهی از منکر را در نظر بگیریم‌ ارزش آن دهها برابر بالاتر می‌رود و مهمتر می‌شود . به جهت اینکه در عامل‌ دعوت ، لااقل احتمال موفقیتی در حدود صدی پنجاه و یا کمتر هست ، ولی در عامل امتناع از بیعت چنین احتمالی هم وجود ندارد . یک مقاومت صددرصد خطرناک است . عامل امر به معروف و نهی از منکر هم این تفاوت عظیم را با عامل بیعت دارد . در عامل بیعت تقاضا از طرف دشمن است ، یعنی در زمینه یک تقاضای نامشروع و ناروا است ، لذا امام در مقابل این تقاضا " نه " می‌گوید ، امتناع می‌ورزد و نمی‌پذیرد . اگر تنها این عامل را در نظر بگیریم معنی‌اش اینست : اگر آنها چنین تقاضایی از امام نمی‌کردند ، امام‌ در برابر آنها قرار نمی‌گرفت ، چون آنها چنین تقاضایی کردند امام به‌ عنوان شخصی که آن تقاضا را نمی‌پذیرد ، در برابر آنها قرار گرفت . ( و در عامل اول ، دعوت ، امام را در مقابل آنها قرار داد . ) اما اگر عامل سوم‌ را که امر به معروف و نهی از منکر است در نظر بگیریم ، نه دعوت ، امام‌ را در برابر آنها قرار می‌دهد ، و نه تقاضای بیعت ، بلکه این خود امام‌ است که در برابر آنها قرار می‌گیرد ، و در واقع فساد اوضاع ، شیوع بدیها و منکرات و به تعبیر خود امام حلال شدن حرامها و حرام شدن حلالها و بالاخره‌ مشاهده وضع نابسامان و فاسد اجتماع ، امام را در برابر آنها قرار می‌دهد و وادار به قیام می‌کند . روی همین جهت ، ارزش قیام امام بر حسب این عامل‌ خیلی بالا می‌رود و این درس شکل