برای خودش تیپی درست کند و بعد مطابق دل خودش هر کاری که خواست ، بکند و هر کس را هم که اعتراضی کرد کتک بزند ، فتقش را پاره کند . علی‌ای که می‌خواهد بر اساس کتاب الله و سنت پیغمبر عمل کند ، نمی‌تواند روش رهبری آن دو نفر را بپذیرد . لذا گفت من روش رهبری آنها را نمی‌پذیرم . به خاطر این یک کلمه حاضر نشد با عبدالرحمن بن عوف بیعت‌ کند . پس معلوم شد که مسئله روش رهبری با مسئله کتاب سنت متفاوت است . کتاب و سنت یعنی خود قانون . روش رهبری به متن قانون مربوط نیست . به‌ کیفیت رهبری مردم ، به اختیاراتی که یک رهبر دارد و به تصمیماتی که‌ رهبر اتخاذ می‌کند مربوط می‌شود . حال معنی آن جمله امام حسین ( ع ) که در وصیتنامه خود به محمد ابن‌ حنفیه می‌نویسد : « ارید ان آمر بالمعروف ، و انهی عن المنکر ، و اسیر بسیره جدی و ابی » ، روشن می‌شود . در آن زمان ، در دنیای اسلام ، گذشته از امر به معروف و نهی از منکر ، مسئله دیگری وجود داشت و آن اینکه : اکنون سال شصت هجری است . از سال یازدهم هجری تاکنون ، حدود پنجاه سال‌ است که پیامبر از میان مردم رفته است . در چهار سال و چند ماه از این‌ پنجاه سال یعنی از سال سی و شش تا سال چهل و یک ، علی بن ابی طالب‌ رهبری کرده است که در آن مدت ، رهبری ، به روش پیغمبر بازگشت کرده . تازه آنهم به این صورت بوده که چون ابوبکر و عمر و عثمان ، سنتهایی را به وجود آورده بودند ، علی ( ع ) در بسیاری از موارد اصلا قدرت پیدا نکرد که روش پیغمبر را اجرا