را بگویم جانم در خطر است ، آبرویم در خطر است ، اجتماع نمی‌پسندد ، از این مزخرفها ؟ ! بنابراین امر به معروف و نهی از منکر در مسائل بزرگ مرز نمی‌شناسد . هیچ چیزی ، هیچ امر محترمی نمی‌تواند با امر به معروف و نهی از منکر برابری کند ، نمی‌تواند جلویش را بگیرد . این اصل دائر مدار اینست که‌ موضوع امر به معروف و نهی از منکر چیست . اینجاست که می‌بینیم حسین بن‌ علی ارزش امر به معروف و نهی از منکر را چقدر بالا برد . همانطور که اصل‌ امر به معروف و نهی از منکر ، ارزش نهضت حسینی را به بیانی که قبلا عرض کردم بالا برد ، نهضت حسینی نیز ارزش امر به معروف و نهی از منکر را بالا برد . چون حسین بن علی فهماند که انسان در راه امر به معروف و نهی از منکر به جایی می‌رسد که مال و آبروی خودش را باید فدا کند ، ملامت‌ مردم را باید متوجه خودش کند ، همانطور که حسین کرد . احدی نهضت حسینی‌ را تصویب نمی‌کرد . البته در سطحی که آنها فکر می‌کردند ، درست هم فکر می‌کردند ، ولی در سطحی که حسین بن علی فکر می‌کرد ، ماورای حرف آنها بود . آنها در این سطح فکر می‌کردند که اگر این مسافرت برای به دست گرفتن‌ زعامت است ، عاقبت خوشی ندارد ، و راست هم می‌گفتند . خود امام هم در روز عاشورا وقتی که اوضاع و احوال را به چشم دید ، فرمود : « لله در ابن‌ عباس ینظر من ستر رقیق » ، مرحبا به پسر عباس که حوادث را از پشت‌ پرده نازک می‌بیند . تمام اوضاع امروز ، وضع مردم کوفه و وضع اهل بیت‌ مرا در مدینه به من گفت . ابن عباس به امام حسین ( ع ) می‌گفت : تو اگر به کوفه بروی ، من