دیگری ، صد سال ، پانصد سال بعد به شکلهای دیگری ، و بعد از هزار سال نیز الهام دهنده نهضتها باشد . این را می‌گویند : « یغیروا ما بانفسهم » .
ما بچه‌هایمان را دوست داریم . آیا حسین بن علی علیه‌السلام بچه‌های خود را دوست نداشت ؟ ! مسلما او بیشتر دوست داشت . ابراهیم خلیل اینطور نبود که کمتر از ما اسماعیلش را دوست داشته باشد ، خیلی بیشتر دوست‌ داشت به این دلیل که از ما انسانتر بود و این عواطف ، عواطف انسانی‌ است . او انسانتر از ما بود و قهرا عواطف انسانی او هم بیشتر بود .
حسین بن علی علیه السلام هم بیشتر از ما فرزندان خود را دوست می‌داشت .
اما در عین حال او خدا را از همه کس و همه چیز بیشتر دوست می‌داشت ، در مقابل خداوند و در راه خدا هیچکس را به حساب نمی‌آ ورد .
نوشته‌اند ایامی که اباعبدالله علیه السلام به طرف کربلا می‌آمد ، همه‌ خانواده‌اش همراهش بودند . واقعا برای ما قابل تصور نیست . وقتی انسان‌ مسافرتی می‌رود و بچه کوچکی همراه دارد ، یک مسئولیت طبیعی در مقابل او احساس می‌کند و دائما نگران است که چطور می‌شود ؟ .
نوشته‌اند همینطور که حرکت می‌کردند اباعبدالله علیه السلام خوابشان‌ گرفت و همانطور سواره سر روی قاشه اسب ( به اصطلاح خراسانیها ) [ یا ] قربوس زین گذاشت . طولی نکشید که سر را بلند کرد و فرمود : « انا لله و انا الیه راجعون ». [١] تا این جمله را

[١] سوره بقره ، آیه . ١٥٦