و اباعبدالله علیه‌السلام صریحا به این عامل استناد می‌کند . در این زمینه‌ به احادیث پیغمبر و هدف خود استناد می‌کند و مکرر نام امر به معروف و نهی از منکر را می‌برد ، بدون اینکه اسمی از بیعت و دعوت مردم کوفه ببرد . این عامل ، ارزش بسیار بسیار بیشتری از دو عامل دیگر به نهضت حسینی‌ می‌دهد . به موجب همین عامل است که این نهضت شایستگی پیدا کرده است که‌ برای همیشه زنده بماند ، برای همیشه یادآوری شود و آموزنده باشد . البته‌ همه عوامل ، آموزنده هستند ولی این عامل آموزندگی بیشتری دارد زیرا نه‌ متکی به دعوت است و نه متکی به تقاضای بیعت . یعنی اگر دعوتی از امام‌ نمی‌شد حسین بن علی علیه السلام به موجب قانون امر به معروف و نهی از منکر ، نهضت می‌کرد . اگر هم تقاضای بیعت از او نمی‌کردند ، باز ساکت‌ نمی نشست . موضوع خیلی فرق می‌کند و تفاوت پیدا می‌شود . به موجب عامل اول ، چون مردم کوفه دعوت کردند و زمینه پیروزی صدی‌ پنجاه یا کمتر آماده شده است ، امام حرکت می‌کند . یعنی اگر تنها این‌ عامل در شکل دادن نهضت حسینی موثر بود ، چنانچه مردم کوفه دعوت‌ نمی‌کردند ، حسین ( ع ) از جای خود تکان نمی‌خورد . به موجب عامل دوم از امام بیعت می‌خواهند و می‌فرماید با شما بیعت نمی‌کنم . یعنی اگر تنها این‌ عامل می‌بود ، چنانچه حکومت وقت از حسین ( ع ) بیعت نمی‌خواست ، او با آنها کاری نداشت ، می‌گفت شما با من کار دارید ، من که با شما کاری‌ ندارم ، شما از من بیعت نخواهید ، مطلب تمام است . پس به