انقلاب صد در صد آگاهانه و از روی تصمیم و کمال آگاهی و انتخاب است . آیا جریان امام حسین ( ع ) یک انقلاب انفجاری و یک انفجار بود ؟ یک‌ کار ناآگاهانه بود ؟ آیا به این صورت بود که در اثر فشارهای خیلی زیادی‌ که از زمان معاویه و بلکه از قبل از آن بر مردم و خاندان امام آورده‌ بودند ، دوره یزید که رسید ، دیگر اصلا حوصله امام حسین سر آمد و گفت هر چه بادا باد ، هر چه می‌خواهد بشود ؟ ! العیاذ بالله . گفته‌های خود امام‌ حسین - که نه تنها از آغاز این نهضت ، بلکه از بعد از مرگ معاویه شروع‌ می‌شود - ، نامه‌هایی که میان او و معاویه مبادله شده است ، سخنرانیهائی‌ که در مواقع مختلف ایراد کرده است ، از جمله آن سخنرانی معروفی که در منی صحابه پیغمبر را جمع کرد ، و حدیثش در " تحف العقول " هست و خیلی مفصل است و خطابه بسیار غرایی است نشان می‌دهد که این نهضت در کمال آگاهی بوده ، انقلاب است اما نه انفجار . انقلاب هست ولی انقلاب‌ اسلامی نه انفجار . از جمله خصوصیات امام حسین اینست که در مورد فرد فرد اصحابش اجازه‌ نمی‌دهد که قیام او حالت انفجاری داشته باشد . چرا امام حسین در هر فرصتی‌ می‌خواهد اصحابش را به بهانه‌ای مرخص بکند ؟ هی به آنها می‌گوید : آگاه‌ باشید که اینجا آب و نانی نیست ، قضیه خطر دارد . حتی در شب عاشورا با زبان خاصی با آنها صحبت می‌کند : " من اصحابی از اصحاب خودم بهتر و اهل بیتی از اهل بیت خودم فاضلتر سراغ ندارم . از همه شما تشکر می‌کنم ، از همه‌تان