احتمالا عبدالرحمن بن عوف ، طرف علی را می‌گرفت ، حداکثر سه نفر داشت .
اینست که علی ( ع ) در " نهج البلاغه " می‌فرماید : « فصغا رجل منهم‌ لضغنه ، و مال الاخر لصهره » [١] فلان شخص به دلیل کینه‌ای که با من‌ داشت ، از حق منحرف شد ، و فلان شخص دیگر به خاطر رعایت رابطه قوم و خویشی و وصلت کاری خودش ، رایش را به آن طرف داد . خود عمر هم اینها را پیش بینی می‌کرد . به هر حال نتیجه این شد که زبیر گفت من رایم را دادم به علی ، طلحه گفت من رایم را دادم به عثمان ، سعد هم کنار رفت ، کار دست عبدالرحمن بن عوف باقی ماند ، به هر طرف که رای می‌داد ، او انتخاب می‌شد . عبدالرحمن می‌خواست خودش را بی‌طرف نگه دارد . عمر گفت‌ اینها باید سه روز در اتاقی محبوس باشند و بنشینند و نظرشان را یکی‌ بکنند . جز برای نماز و حوائج ضروری حق ندارند بیرون بیایند . ( این هم‌ یک زوری بود که عمر گفت ) بعد یک عده مسلح فرستاد که اگر اینها تصمیم‌ نگرفتند ، شما حق کشتنشان را دارید . خیلی عجیب است ! بعد از سه روز اینها آمدند بیرون ، تمام چشمها در انتظارند که ببینند نتیجه چه شد . بنی‌ امیه از تیپ عثمان بودند و بنی‌هاشم و نیکان صحابه پیامبر همچون ابوذر و عمار که زیاد هم بودند ، طرفدار علی ( ع ) . اینان شور و هیجان داشتند که‌ بلکه قضیه به نفع علی ( ع ) تمام شود . ولی حضرت قبل از این خودش به‌ طور خصوصی به افراد می‌گفت که

[١] نهج البلاغه ، خطبه سوم معروف به شقشقیه .