اطلاع دیگری در دست نیست . خیلی کوشش می‌کرد بلکه کاری بکند ( و حتی‌ نوشته‌اند گاهی هم دروغهایی جعل می‌کرد ) که غائله بخوابد . آخرین نامه‌اش‌ که برای عبیدالله زیاد آمده ، عده‌ای دور و بر مجلس نشسته بودند .
عبیدالله اندکی به فکر فرو رفت ، گفت شاید بشود این قضیه را با مسالمت‌ حل کرد . ولی آن بادنجان دو رقاب چین‌ها ، کاسه‌های داغتر از آش که همیشه‌ هستند ، مانع شدند . یکی از آنها شمر بن ذی الجوشن بود . از جا بلند شد و گفت : امیر ! بسیار داری اشتباه می‌کنی . امروز حسین در چنگال تو گرفتار است ، اگر از این غائله نجات پیدا کند [ دیگر بر او دست نخواهی یافت‌ . ] مگر نمی‌دانی شیعیان پدرش در این کشور اسلامی کم نیستند ، زیادند ، منحصر به مردم کوفه نیستند . از کجا که شیعیان ، از اطراف و اکناف جمع‌ نشوند ؟ و اگر جمع شدند تو از عهده حسین بر نمی‌آیی . نوشته‌اند مثل آدمی‌ که خواب باشد ، یکدفعه بیدار شد ، گفت : راست گفتی ، بعد این شعر را خواند :

الان قد علقت مخالبنا به

یرجو النجاه ولات حین مناص

و متقابلا بر عمر سعد خشم گرفت . گفت : او چه نزدیک بود ما را اغفال‌ کند . فورا نامه‌ای به عمر سعد نوشت که ما تو را نفرستاده بودیم بر وی‌ آنجا نصایح پدرانه برای ما بنویسی . تو ماموری ، سربازی ، باید انضباط داشته باشی ، هر چه من به تو

[١] [ الان چنگال ما به او گرفته و او راه نجات می‌جوید ولی زمان رهایی‌ گذشته است ] .