حماسه حسینی 2 - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٣٣

محمد ابن حنفیه می‌نویسد ، صریحا مطلب را ذکر می‌کند : « انی ما خرجت‌ اشرا و لا بطرا و لا مفسدا و لا ظالما ، و انما خرجت لطلب الاصلاح فی امه‌ جدی ، ارید عن آمر بالمعروف و انهی عن المنکر » [١] .
اباعبدالله در بین راه ، در مواقع متعدد به این اصل تمسک می‌کند ، و مخصوصا در این مواقع ، اسمی از اصل دعوت و اصل بیعت نمی‌برد . عجیب‌ اینست که در بین راه هر چه که قضایای وحشتناکتر و خبرهای مایوس کننده‌تر از کوفه می‌رسید ، خطبه‌ای که حسین می‌خواند ، از خطبه قبلی داغتر بود .
گویا بعد از رسیدن خبر شهادت مسلم ، این خطبه معروف را می‌خواند : ²ایها الناس! ان الدنیا قد ادبرت و اذنت بوداع ، و ان الاخره قد اقبلت‌ و اشرفت بصلاح » اقتباس از کلمات پدر بزرگوارش است . سپس می‌فرماید : « الا ترون ان الحق لا یعمل به ، و ان الباطل لا یتناهی عنه ؟ لیرغب المومن‌ فی لقاء الله محقا » [٢] . آیا نمی‌بینید به حق عمل نمی‌شود ؟ آیا نمی‌بینید قوانین الهی پایمال می‌شود ؟ آیا نمی‌بینید اینهمه مفاسد پیدا شده‌ واحدی نهی نمی‌کند و احدی هم باز نمی‌گردد ؟ « لیرغب المومن فی لقاء الله‌ محقا » در چنین شرایطی یک نفر مومن ( نفرمود : من که حسین بن علی هستم‌ دستور خصوصی دارم ، من چون امام هستم وظیفه‌ام اینست ) باید از جان خود بگذرد و لقاء پروردگار را در نظر بگیرد . در چنین شرایطی از جان باید گذشت . یعنی امر به معروف و نهی از منکر ، اینقدر ارزش دارد .