در معرض و کانون خطر قرار دادند . یعنی خودشان آمدند . اما از کانون خطر اینها ، یک نفر هم به آن مامن نرفت . اگر حسین بن علی قبلا آن غربالها و اعلام خطرها را نکرده بود ، از این حادثه‌ها خیلی پیش می‌آمد . یک وقت‌ می‌دیدی نیمی از جمعیت رفتند و بعد هم العیاذ بالله علیه حسین بن علی‌ علیه السلام تبلیغ می‌کردند . چون آن کسی که می‌رود ، نمی‌گوید من ضعیف‌ الایمانم ، من می‌ترسیدم ، بلکه برای خود توجیهی درست می‌کند ، دروغی‌ می‌سازد و ادعا می‌کند که ما اگر تشخیص می‌دادیم راه حق همین است ، رضای‌ خدا در این است ، این کار را می‌کردیم ، خیر ، ما تشخیص دادیم که حق با این طرف است . قهرا برای خود منطق هم می‌سازد . ولی چنین چیزی نشد ، و این یکی از بزرگترین افتخارات حسین بن علی و مکتب حسینی است . یکی از بزرگترین سردارهای آنها را به سوی خود آوردند ، کسی که اساسا نامزد امیری‌ بود : " حربن یزید ریاحی " . او آدم کوچکی نبود . اگر حساب می‌کردند بعد از عمر سعد شخصیت دوم در این لشکر کیست ، غیر از حربن یزید ریاحی‌ کسی نبود . مرد بسیار با شخصیتی بود . به علاوه اولین کسی بود که با هزار سوار مامور این کار شده بود . ولی نیرو و جاذبه و ایمان و عمل ، امر به‌ معروف عملی حسین بن علی علیه السلام حربن یزید را که روز اول شمشیر به‌ روی امام کشیده بود ، وادار به تسلیم کرد . توبه کرد ، جزء التائبون شد . « التائبون العابدون الحامدون السائحون الراکعون الساجدون الامرون‌ بالمعروف و الناهون عن المنکر ». مردی که معروف بود به دلیری و دلاوری ، و بهترین