حجم خطابه‌هایش چقدر کم ، و حجم اعمال او چقدر زیاد بود . وقتی عمل باشد ، گفتن زیاد نمی‌خواهد . حسین ( ع ) در خطابه‌اش فریاد می‌کشد : « فمن کان باذلا فینا محجته ، موطنا علی لقاء الله نفسه فلیرحل معنا فانی راحل مصبحا ان شاء الله » [١] . هر کس آماده است که خون دلش را در راه ما ببخشد ، هر کس که تصمیم گرفته است لقاء پروردگار را ، چنین‌ کسی با ما کوچ کند . ( برگردد آنکه در هوس کشور آمده است ) آنکه از جان‌ گذشته نیست با ما نیاید ، قافله ما ، قافله از جان گذشتگان است . در میان از جان گذشتگان ، عزیزترین عزیزان حسین بن علی علیه السلام هست .
آیا اگر حسین بن علی علیه السلام عزیزانش را در مدینه می‌گذاشت کسی‌ معترض آنها می‌شد ؟ ابدا . ولی اگر عزیزانش را به صحنه کربلا نمی‌آورد و خودش تنها به شهادت می‌رسید ، آیا ارزشی را که امروز پیدا کرده است ، پیدا می‌کرد ؟ ابدا . امام حسین علیه السلام کاری کرد که یک پاکباخته در راه خدا شود ، یعنی عمل را به منتهای اوج خود برساند . دیگر چیزی باقی‌ نگذاشت که در راه خدا نداده باشد . عزیزانش هم افرادی نبودند که حسین‌ علیه السلام آنها را به زور آورده باشد . هم عقیده‌ها ، هم ایمان‌ها و همفکرهای خودش بودند . اساسا حسین علیه السلام حاضر نبود فردی که‌ کوچکترین نقطه ضعفی در وجودش هست ، همراهشان باشد . و لهذا دو سه بار در بین راه غربال کرد . روز اولی

[١] لهوف ص . ٢٦