است ، طرفدار تعزیر است ، یعنی دینی است که معتقد است مراحل و مراتبی‌ می‌رسد که مجرم را جز تنبیه عملی چیز دیگری تنبیه نمی‌کند و از کار زشت‌ باز نمی‌دارد . اما انسان نباید اشتباه کند و خیال کند که همه موارد ، موارد سختگیری و خشونت است .
علی علیه السلام درباره پیغمبر اکرم اینطور تعبیر می‌کند : « طبیب دوار بطبه قد احکم مراهمه و احمی مواسمه » [١] . می‌فرماید : او طبیب بود .
پزشکی بود که بیمارها و بیماریها را معالجه می‌کرد . بعد به اعمال اطبا تشبیه می‌کند که اطبا ، هم مرهم می‌نهند و هم جراحی می‌کنند و احیانا داغ‌ می‌کنند . می‌گوید پیغمبر دو کاره بود ، پزشکی بود هم مرهم نه و هم جراح و داغ کن . مقصود اینست که پیغمبر دو گونه عمل می‌کرد . یک نوع عمل پیغمبر ، مهربانی و لطف بود . اول هم « احکم مراهمه » را ذکر می‌کند . یعنی عمل‌ اول پیغمبر همیشه لطف و مهربانی بود ، ابتدا از راه لطف و مهربانی‌ معالجه می‌کرد ، با منکرات و مفاسد و مبارزه می‌کرد . اما اگر به مرحله‌ای‌ می‌رسید که دیگر لطف و مهربانی و احساس و نیکی سود نمی‌بخشید ، آنها را به حال خود نمی‌گذاشت . اینجا بود که وارد عمل جراحی و داغ کردن می‌شد .
هم مرهمهای خود را بسیار محکم و موثر انتخاب می‌کرد و هم آنجا که پای داغ‌ کردن و جراحی در میان بود ، عمیق داغ می‌کرد و قاطع جراحی می‌نمود . سعدی‌ ما هم این را می‌گوید ولی بدون آنکه حق تقدمی برای مهربانی قائل شده باشد . می‌گوید :

[١] نهج البلاغه ، خطبه . ١٠٧