استقبال می‌کند تا او هم با شما قطع رابطه کند و آزادتر دنبال منکرات و کارهای زشت برود . در اینجا قطع رابطه شما با او نه تنها اثر تنبیهی‌ ندارد بلکه اثر تشویقی نیز دارد . یعنی او را بیشتر در کار خود آزاد می‌گذارید و عملا به آن کار تشویق می‌کنید . در چنین مواردی این کار درست‌ نیست . پس این که علما می‌گویند یکی از درجات امر به معروف و نهی از منکر اعراض و هجر است ، در موردی است که کار شما اثر بگذارد و اثر آن هم‌ تنبیه طرف باشد . البته اعراض و هجر دیگری نیز هست که نهی از منکر نیست و عنوان دیگری دارد . شما با خانواده‌ای محشور بوده‌اید ، رابطه‌ دوستی و احیانا خویشاوندی داشته‌اید ، می‌بینید این خانواده فاسد شده است‌ . به خاطر حفظ خود و خانواده‌تان ( برای اینکه معاشرت با بیمار ، بیماری‌ می‌آورد :

می‌رود از سینه‌ها در سینه‌ها

از ره پنهان صلاح و کینه‌ها

افراد به طور مخفی در یکدیگر اثر می‌گذارند ) و برای اینکه عادت زشت‌ آنها در خانواده شما سرایت نکند ، با آنها قطع رابطه می‌کنید . حساب این‌ مورد از موارد دیگر جداست . پس در مواردی که انسان خود بهتر تشخیص می‌دهد ، در مواردی که انسانی‌ دچار عادت زشتی شده است که اگر شما دوستی خود با او را ادامه دهید به‌ منزله تشویق اوست ، ولی اگر با او قطع رابطه کنید ، زجر روحی می‌کشد و تنبیه می‌شود ، قطعا بر شما واجب است که با این شخص قطع رابطه کنید ، از او اعراض