اباعبدالله حرکت می‌کنند و شهید می‌شوند . وقتی که نوبت بنی‌هاشم رسید ، اباالفضل که برادر ارشد بود ، به برادرانش گفت : برادرانم من دلم‌ می‌خواهد شما قبل از من به میدان بروید ، چون می‌خواهم اجر شهادت برادر را ادراک کرده باشم . گفتند هر چه تو امر کنی . هر سه نفر شهید شدند ، بعد ابالفضل قیام کرد . این زن بزرگوار ( ام البنین ) که تا آنوقت زنده بود ولی در کربلا نبود ، شهادت چهار پسر رشید خود را درک کرد و در سوگ آنها نشست . در مدینه برایش خبر آمد که چهار پسر تو در خدمت حسین بن علی‌ علیه السلام شهید شدند . برای این پسرها ندبه و گریه می‌کرد . گاهی سر راه‌ عراق و گاهی در بقیع می‌نشست و ندبه‌های جانسوزی می‌کرد . زنها هم دور او جمع می‌شدند . مروان حکم که حاکم مدینه بود ، با آنهمه دشمنی و قساوت ، گاهی به آنجا می‌آمد و می‌ایستاد و می‌گریست . از جمله ندبه‌هایش اینست :

لا تدعونی ویک ام البنین

تذکرینی بلیوث العرین

کانت بنون لی ادعی بهم

والیوم اصبحت و لامن بنین

" ای زنان ، من از شما یک تقاضا دارم و آن این است که بعد از این‌ مرا با لقب ام البنین نخوانید . چون ام البنین یعنی مادر پسران ، مادر شیر پسران . دیگر مرا به این اسم نخوانید . شما وقتی مرا به این اسم‌ می‌خوانید ، به یاد فرزندان شجاعم می‌افتم و دلم آتش می‌گیرد . زمانی من ام‌ البنین بودم ولی اکنون ام البنین و مادر پسران