هم ؟ از نظر اینکه پیکر کار من و پیکر کار شما یکجور است . فرض کنید ما هر دو نفرمان نماز می‌خوانیم ، هر دو نفرمان در فلان راه خیر پول می‌دهیم ، من صد تومان می‌دهم ، شما هم صد تومان ، من چهار رکعت نماز می‌خوانم شما هم چهار رکعت ، اینها که با هم فرق ندارد ، اما ممکن است شما از یک‌ خلوص نیت و خضوع و خشوعی ، از یک اخلاص و محبتی ، از یک عشقی ، از یک هیجان روحی بهره‌مند باشید که من نباشم . این امر ، ارزش کار شما را هزاران برابر ارزش کار من می‌کند .
خیلیها در راه خدا جهاد کردند اما چرا « ضربه علی یوم الخندق افضل من‌ عباده الثقلین ؟ » [١] یک ضربت علی آن مقدار ارزش پیدا می‌کند . چرا ؟ برای اینکه علی به آنجائی رسیده که به قول اهل عرفان فانی فی الله است‌ . یعنی در وجود او از انانیت و خودی چیزی باقی نیست . وقتی که دشمن در آن حال آب دهان به صورتش می‌اندازد ، از بریدن سر دشمن امتناع می‌کند ، مبادا خشمی پیدا کرده باشد که تاثیری در عمل او بگذارد ، در روح عملش‌ دخالتی بکند . می‌خواهد خودش در اینجا وجود نداشته باشد ، در روح او فقط خدا وجود داشته باشد . این جهت را شما فقط در مکتب اولیاء و انبیاء می‌بینید ، در غیر مکتب انبیاء چنین چیزی را نمی‌توانید ببینید .
در این آیه‌ای که در آغاز تلاوت شد : « التائبون العابدون الحامدون‌ السائحون الراکعون الساجدون الامرون بالمعروف و الناهون »

[١] [ بحارج ٢٠ ص ٢٠٦ و مناقب ابن شهر آشوب‌ج ٣ ص ١٣٨ قریب به این‌ عبارت را آورده‌اند . ]