موجب این عامل ، اگر آنها تقاضای بیعت نمی‌کردند ، ابا عبدالله هم آسوده‌ و راحت بود ، سر جای خود نشسته بود ، حادثه و غائله‌ای به وجود نمی‌آمد .
اما به موجب عامل سوم حسین یک مرد معترض و منتقد است ، مردی است‌ انقلابی و قیام کننده ، یک مرد مثبت است . دیگر انگیزه دیگری لازم نیست‌ . همه جا را فساد گرفته ، حلال خدا حرام ، و حرام خدا حلال شده است ، بیت‌ المال مسلمین در اختیار افراد ناشایسته قرار گرفته و در غیر راه رضای خدا مصرف می‌شود و پیغمبر اکرم فرمود : هر کس چنین اوضاع و احوالی را ببیند « فلم یغیر علیه بفعل و لا قول » و در صدد دگرگونی آن نباشد ، در مقام‌ اعتراض بر نیاید ، « کان حقا علی الله ان یدخله مدخله » [١] شایسته‌ است ( ثابت است در قانون الهی ) که خدا چنین کسی را به آنجا ببرد که‌ ظالمان ، جابران ، ستمکاران و تغییر دهندگان دین خدا می‌روند ، و سرنوشت‌ مشترک با آنها دارد . به گفته جدش استناد می‌کند که در چنین شرایطی کسی‌ که می‌داند و می‌فهمد و اعتراض نمی‌کند ، با جامعه گنهکار خود سرنوشت‌ مشترک دارد . تنها این حدیث نیست . احادیث دیگری از شخص پیغمبر اکرم‌ ( ص ) در این زمینه هست .
حدیثی داریم که امام رضا علیه السلام از پیغمبر اکرم نقل می‌کند و آن‌ اینست : « اذا تواکلت الناس الامر بالمعروف و النهی عن المنکر » ، هر گاه مردم ، امر به معروف و نهی از منکر را به عهده همدیگر بگذارند ( یعنی هر کس سکوت کند به انتظار اینکه دیگری

[١] تاریخ طبری‌ج ٤ ص . ٣٠٤