دیگر در اینجا مسئله دعوت اهل کوفه وجود ندارد . حتی مسئله امتناع از بیعت را هم مطرح نمی‌کند . یعنی غیر از مسئله بیعت خواستن و امتناع من‌ از بیعت ، مسئله دیگری وجود دارد . اینها اگر از من بیعت هم نخواهند ، ساکت نخواهم نشست . مردم دنیا بدانند : « ما خرجت اشرا و لا بطرا » ، حسین بن علی ، طالب جاه نبود ، طالب مقام و ثروت نبود ، مردم مفسد و اخلالگری نبود ، ظالم و ستمگر نبود ، او یک انسان مصلح بود . « و لا مفسدا و لا ظالما انما خرجت لطلب الاصلاح فی امه جدی » . . .
« الا و ان الدعی بن الدعی قد رکز بین اثنتین بین السله و الذله ، و هیهات منا الذله یابی الله ذلک لنا و رسوله و المومنون و حجور طالبت و طهرت » [١] .
این روح از روز اول تا لحظه آخر در وجود مقدس حسین بن علی علیه السلام‌ متجلی بود . به قول خودش جزء خون و حیاتش شده بود . امکان نداشت از حسین جدا شود . در لحظات آخر [ حیات ] اباعبدالله ، وقتی در آن گودی‌ قتلگاه افتاده است و قدرت حرکت کردن ندارد ، قدرت جنگیدن با دشمن‌ ندارد ، قدرت ایستادن بر سر پا ندارد و به زحمت می‌تواند حرکت کند ، باز می‌بینیم از سخن حسین غیرت می‌جهد ، عزت تجلی می‌کند ، بزرگواری پیدا می‌شود . لشکر می‌خواهند سر مقدسش را از بدن جدا کنند ولی شجاعت و هیبت‌ سابق اجازه نمی‌دهد . بعضیها می‌گویند نکند حسین حیله جنگی بکار برده که‌ اگر کسی

[١] تحف العقول ص . ٢٤١