کرده‌اند . در بین راه که می‌رفتند ، شخصی از امام پرسید : چرا بیرون آمدی‌ ؟ معنی سخنش این بود که تو در مدینه جای امنی داشتی ، آنجا در حرم جدت‌ ، کنار قبر پیغمبر کسی متعرض نمی‌شد . یا در مکه می‌ماندی کنار بیت الله‌ الحرام . اکنون که بیرون آمدی برای خودت خطر ایجاد کردی . فرمود : اشتباه می‌کنی ، من اگر در سوراخ یک حیوان هم پنهان شوم آنها مرا رها نخواهند کرد تا این خون را از قلب من بیرون بریزند . اختلاف من با آنها اختلاف آشتی پذیری نیست . آنها از من چیزی می‌خواهند که من به هیچ وجه‌ حاضر نیستم زیر بار آن بروم . من هم چیزی می‌خواهم که آنها به هیچ وجه‌ قبول نمی‌کنند .
عامل سوم امر به معروف است . این نیز نص کلام خود امام است . تاریخ‌ می‌نویسد : محمد ابن حنفیه برادر امام در آن موقع دستش فلج شده بود ، معیوب بود ، قدرت بر جهاد نداشت و لهذا شرکت نکرد . امام وصیتنامه‌ای‌ می‌نویسد و آن را به او می‌سپارد : « هذا ما اوصی به الحسین بن علی اخاه‌ محمدا المعروف بابن الحنفیه » . در اینجا امام جمله‌هایی دارد : حسین به‌ یگانگی خدا ، به رسالت پیغمبر شهادت می‌دهد . ( چون امام می‌دانست که‌ بعد عده‌ای خواهند گفت حسین از دین جدش خارج شده است ) . تا آنجا که‌ راز قیام خود را بیان می‌کند : « انی ما خرجت اشرا و لا بطرا و لا مفسدا و لا ظالما انما خرجت لطلب‌ الاصلاح فی امه جدی ، ارید ان امر بالمعروف و انهی عن المنکر و اسیر بسیره‌ جدی و ابی علی بن ابی‌طالب علیه السلام » [١] .

[١] مقتل خوارزمی . ١٨٨ / ١