معروف و نهی از منکر در میان شما باشد ، این اصل به شما امت مسلمان‌ ارزش می‌دهد . شما به این دلیل با ارزشترین امتها هستید که این اصل را دارید ، ( که در صدر اول هم چنین بوده است ) . این اصل به شما ارزش‌ داده است . پس آیا آن روزی که این اصل در میان ما نیست ، یک ملت بی‌ ارزش می‌شویم ؟ بله همینطور است . ولی حسین به این اصل ارزش داد . گاهی ما امر به معروف و نهی از منکر می‌کنیم ، ولی نه تنها به این اصل‌ ارزش نمی‌دهیم بلکه ارزشش را پائین می‌آوریم . الان در ذهن عامه مردم به‌ چه می‌گویند امر به معروف و نهی از منکر ؟ یک مسائل جزئی ، نمی‌گویم‌ مسائل نادرست ( بعضی از آنها نادرست هم هست ) ، ولی اینها وقتی در کلش واقع شود زیباست . مثلا اگر امر به معروف و نهی از منکر کسی فقط این باشد که آقا ! این انگشتر طلا را از دستت بیرون بیاور ، این در جای‌ خودش درست است ، حرف درستی است اما نه اینکه انسان هیچ منکری را نبیند جز همین یکی ، جز مسئله ریش ، جز مسائل مربوط به مثلا کت و شلوار . یکی از آقایان می‌گفت : شخصی را دیدم که درباره شخص دیگری خیلی قر می‌زد . دیدم در حد تکفیر و تفسیق درباره او عصبانی است . گفتم مگر او چه‌ کرده که تو او را اینقدر بد می‌دانی ( یک آدم بد ملعون جهنمی ) ؟ گفت : آخر او " لب برگردان پیرهن آدمی " یعنی پیراهنش یقه دار است ( خنده‌ حضار ) . حال وقتی که نهی از منکر ما در این حد بخواهد تنزل بکند ، ما این اصل را پائین آورده‌ایم ، حقیر و کوچک کرده‌ایم . آن آمر به معروف و