دنبال آن گناهان برویم ، نشانه اینست که روح ما با روح حسین بن علی‌ پیوند نخورده است . شعارهای اباعبدالله ، شعار احیای اسلام است ، اینست که چرا بیت المال‌ مسلمین را یک عده به خودشان اختصاص داده‌اند ؟ چرا حلال خدا را حرام ، و حرام خدا را حلال می‌کنند ؟ چرا مردم را دو دسته کرده‌اند ، مردمی که فقیر فقیر و دردمندند ، و مردمی که از پرخوری نمی‌توانند از جایشان بلند شوند ؟ در بین راه در حضور هزار نفر لشکریان حر آن خطبه معروف را خواند که طی‌ آن حدیث پیغمبر را روایت کرد ، گفت پیغمبر چنین فرموده است که اگر زمانی پیش بیاید که اوضاع چنین بشود ، بیت المال چنان بشود ، حلال خدا حرام و حرام خدا حلال بشود ، اگر مسلمان آگاهی اینها را بداند و سکوت کند ، حق است بر خدا که چنین مسلمانی را به همانجا ببرد که آن ستمکاران را می‌برد . بنابراین من احساس وظیفه می‌کنم ، « الا و انی احق من غیر » در چنین شرایطی من از همه سزاوارترم . پس اینست مکتب عاشورا و محتوای شعارهای عاشورا . شعارهای ما در مجالس ، در تکیه‌ها و در دسته‌ها باید محیی باشد ، نه مخدر ، باید زنده‌ کننده باشد نه بی حس کننده . اگر بی‌حس کننده باشد ، نه تنها اجر و پاداشی نخواهیم داشت بلکه ما را از حسین ( ع ) دور می‌کند . این اشک برای حسین ریختن خیلی اجر دارد اما به شرط اینکه حسین‌ آنچنانکه هست در دل ما وارد بشود . « ان للحسین »