حماسه حسینی 2 - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢١٣
است ، شعار اباعبدالله ، اصحاب اباعبدالله و خاندان اباعبدالله . در این شعارها ، مخصوصا شعارهای خود اباعبدالله ( ع ) گذشته از اینکه افراد خودشان را با یک رجز ، با یک رباعی معرفی میکردند ، گاهی جملههائی میگفتند که طی آنها نهضت خودشان را معرفی مینمودند . و مسئله مهم اینست . در تاریخ خیلی دیده میشود که گاهی مردمی ، اجتماعی میکنند ، در یک جا جمع میشوند برای مقصد و هدفی . یک وقت میبینند در خارج ، با منظور و مقصود دیگری پخش میشود . در اوایل مشروطیت ایران خیلی از این قضایا اتفاق افتاده است . بسیاری از مردم راجع به مشروطیت چیزی سرشان نمیشد . مردم را به نامهای دیگری در جائی جمع میکردند ، وقتی که مردم متفرق میشدند ، میدیدند چیز دیگری از آب در آمد ، اعلام میکردند که مردم جمع شدند درباره این مطلب چنین گفتند ، درباره آن مطلب چنان گفتند . برای اینکه مردم اینقدر رشد نداشتند که خودشان مشخص کنند که این جمع شدن ما برای چیست ؟ برای چه هدف و مقصدی است ؟ اباعبدالله ( ع ) در روز عاشورا شعارهای زیادی داده است که در آنها روح نهضت خودش را مشخص کرده که من برای چه میجنگم ، چرا تسلیم نمیشوم ، چرا آمدهام که تا آخرین قطره خون خودم را بریزم ؟ و متاسفانه این شعارها در میان ما شیعیان فراموش شده و ما شعارهای دیگری به جای آنها گذاشتهایم که این شعارها نمیتواند روح نهضت اباعبدالله را منعکس کند . ائمه ما یکی پس از دیگری آمدند و دستور دادند که