وظیفه را مسلمین هنگامی باید انجام بدهند که اتفاقا و تصادفا قدرت داشته‌ باشند ، ولی اگر قدرت نداشتند ، دیگر نه ، و هیچ وظیفه‌ای هم ندارند که‌ بروند قدرت را به دست بیاورند تا امر به معروف و نهی از منکر بکنند ؟ ! شما اگر می‌خواهید بفهمید که مقام امر به معروف و نهی از منکر در اسلام‌ چیست ، این روایتی را که در کافی [١] است و از روایات بسیار معروف‌ و قطعی و مسلم ما است و در تمام کتب فقهی و حدیثی معتبر آمده است و مفصلترین حدیث در این باب است ، مطالعه کنید . من قسمتهائی از آن را برای شما می‌خوانم ، چون همه‌اش مفصل است . یک قسمتش که اول حدیث هم‌ هست اینست که فرمود : در آخر الزمان ، مردم ریاکاری پیدا می‌شوند که هی‌ آیه قرآن و دعا می‌خوانند ، « و یتنسکون » اظهار مقدس مابی می‌کنند ²حدثاء سفهاء » یک مردم تازه به دوران رسیده احمقی هم هستند . تنها چیزی‌ که این مقدس ماب‌ها به آن اعتنا ندارند ، امر به معروف و نهی از منکر است . « لا یوجبون امرا بمعروف و لا نهیا عن منکر الا اذا امنوا الضرر » اینها تا مطمئن نشوند که امر به معروف و نهی از منکر ، کوچکترین ضرری به‌ ایشان نمی‌زند ، به آن تن نمی‌دهند . « یطلبون لا نفسهم الرخص و المعاذیر » دائم دنبال این هستند که یک راه فراری برای امر به معروف و نهی از منکر پیدا کنند ، یک عذری بتراشند که خوب دیگر نمی‌شود ، دیگر ممکن نیست .
« یقبلون علی الصلاه و الصیام و ما لا یکلفهم فی نفس »

[١] فروع کافی‌ج ٥ ص . ٥٥