نمی‌توانم درباره اخلاص حسینی کوچکترین سخنی بگویم ، کوچکتر از این هستم ، ولی می‌توانم بگویم ) چیزی که در روز عاشورا بیش از هر چیز دیگر جلوه‌گر و نمایان است ، طمانینه حسین ، اطمینان حسین ، آرامش و استقامت حسین‌ است . این سخنی نیست که من می‌گویم ، سخنی است که از همان روزها درک‌ کردند . یک کسی که آنجا حاضر بوده است ، جمله‌ای دارد . تعبیر او مطابق‌ عصر و زمان و فهم خودش خیلی عالی است . می‌گوید : و الله ما رایت‌ مکثورا قط قد قتل ولده و اهل بیته و اصحاب اربط جاشا منه [١] . این‌ مرد در واقع یک خبرنگار بوده و قضایا را نقل کرده است . می‌گوید : به‌ خدا قسم من سراغ ندارم مرد دلشکسته‌ای ، مرد تحت فشار قرار گرفته‌ای را که‌ فرزندانش ( اهل بیتش ) جلوی چشمش قلم قلم باشند ، اصحابش را ببیند در حالی که سرهاشان از بدنهایشان جدا شده است ، و این مقدار قوت قلب‌ داشته باشد .
این جریان خیلی عجیب است ، شوخی نیست ، جریانی که همیشه اعجاب مرا بر می‌انگیزد اینست : اباعبدالله در روز عاشورا چنان قدم بر می‌دارد که‌ کانه آینده روشن یعنی آثار نورانی نهضت خودش را به چشم می‌بیند . او شک‌ نداشت که با همین شهید شدن پیروز شد . شک نکرد که روز عاشورا پایان این‌ است که باید هر چه دارد در راه خدا بدهد ، یعنی پایان کشت است ، و از روز عاشورا آغاز بهره برداری از این نهضت است . همانگونه که همینطور هم‌ باشد . ما می‌بینیم که کشته شدن حسین ( ع ) همان ، و

[١] لهوف ص . ٥٠