به هر حال این مسئله در میان نبود که یک خلیفه تکلیف مردم را برای‌ خلیفه بعدی معین کند ، برای خود جانشین معین کند ، او هم برای خود جانشین‌ معین کند و . . . و دیگر مسئله خلافت نه دائر مدار نص پیغمبر باشد و نه‌ مسلمین در انتخاب او دخالتی داشته باشند . یکی از شرایطی که امام حسن در آن صلحنامه گنجاند ولی معاویه صریحا به آن عمل نکرد ( مانند همه شرایط دیگر ) بلکه امام حسن را مخصوصا با مسمومیت کشت و از بین برد که دیگر موضوعی برای این ادعا باقی نماند و به اصطلاح مدعی در کار نباشد ، همین‌ بود که معاویه حق ندارد تصمیمی برای مسلمین بعد از خودش بگیرد ، خودش‌ هر مصیبتی برای دنیای اسلام هست ، هست ، بعد دیگر اختیار با مسلمین باشد و به هر حال اختیار با معاویه نباشد . اما تصمیم معاویه از همان روزهای‌ اول این بود که نگذارد خلافت از خاندانش خارج شود و به قول مورخین ، کاری کند که خلافت را به شکل سلطنت در آورد . ولی خود او احساس می‌کرد که این کار فعلا زمینه مساعدی ندارد . درباره این مطلب زیاد می‌اندیشید و با دوستان خاص خود در میان می‌گذاشت ولی جرات اظهار آن را نداشت و فکر نمی‌کرد که این مطلب عملی شود . آنطوری که مورخین نوشته‌اند کسی که او را به این کار تشجیع کرد و مطمئن‌ ساخت که این کار عملی است ، مغیره بن شعبه بود ، آن هم به خاطر طمعی که‌ به حکومت کوفه بسته بود . قبلا حاکم و والی کوفه بود ، از اینکه معاویه‌ او را معزول کرده بود ، ناراحت بود . او از نقشه کش‌ها و زیرکها و به‌ اصطلاح از