نیست ، اگر نکنیم فقط تنبلی کرده‌ایم . حقیقت را می‌گوئیم بدون اینکه اگر بگوئیم خطری متوجه ما شود . نهی از منکر می‌کنیم بدون اینکه خطری متوجه‌ مال ، آبرو و جان ما شود . تا اینجا را همه قبول می‌کنند . اما اگر به‌ اینجا رسید که اگر بنا شد من امر به معروف و نهی از منکر بکنم ، ضرری به‌ مال من می‌رسد ، بکنم یا نه ؟ اگر امر به معروف و نهی از منکر کنم ضرری‌ به حیثیت و آبروی من می‌رسد ، به من فحش می‌دهند ، مرا کتک می‌زنند ، آبرویم را می‌برند ، به من تهمتها می‌زنند ، یا نه ؟ اگر امر به معروف و نهی از منکر کنم جانم در خطر قرار می‌گیرد ، کشته می‌شود ، بکنم یا نکنم ؟ اگر امر به معروف و نهی از منکر کنم علاوه بر خودم ، جان عزیزانم در خطر است ، خاندانم هم به اسارت می‌رود ، بکنم یا نکنم ؟ اینجا ممکن است کسی بگوید بعضی از علمای اسلام گفته‌اند مرز امر به‌ معروف و نهی از منکر آنجاست که خطری در کار نباشد ، ضرری در کار نباشد ، به آبرو و به جانت و حتی به مالت صدمه‌ای وارد نیاید ، به بدنت‌ صدمه‌ای وارد نشود . در واقع ارزش امر به معروف و نهی از منکر را پائین‌ آورده‌اند . گفته‌اند امر به معروف و نهی از منکر باید کرد اما نه تا آنجا که آبروی تو هم در خطر باشد ، یعنی اگر پای آبرو در میان بود و پای امر به معروف و نهی از منکر ، امر به معروف و نهی از منکر را رها کن ، به‌ آبرویت بچسب ! البته من قبول دارم که آبرو در اسلام محترم است . بدون‌ شک آبرو و بدن مومن احترام دارد . شما حق ندارید بدون موجب یک زخم‌ کوچک در بدنتان ایجاد کنید ، حق ندارید بدون موجب