نیست که در واقع و نفس الامر یعنی در متن اسلام امر به معروف و نهی از منکر ، ارزشی داشت و حسین بن علی آمد و ارزش این اصل را در متن اسلام‌ عوض کرد . این ، کار حسین بن علی نیست ، کار پیغمبر خدا هم نیست ، کار خداست . خدا که خود این اصول را بر بنده‌اش ، برای بندگانش فرستاده است ، برای هر اصلی یک درجه ، یک مرتبه و ارزشی قرار داده است . حتی پیغمبر قادر نیست تصرفی در اینگونه مسائل بکند و در متن واقع اسلامی تاثیر بگذارد . مقصودم این است که نهضت حسینی اصل امر به معروف و نهی از منکر را از نظر استنباط و اجتهاد و علماء اسلامی و به طور کلی مسلمین بالا برد . اصطلاحی طلاب علوم دینیه دارند ، می‌گویند : مقام ثبوت و مقام اثبات . مقام ثبوت ، یعنی مقام واقع . در مقام واقع و نفس الامر ، هر چیزی در یک حد و درجه‌ای است . به قول فلاسفه جدید ، شی فی نفسه و شی برای ما . مقام ثبوت ، مقام شی‌ء فی نفسه است و مقام اثبات ، مقام شی‌ء برای ماست‌ . توضیح مطلب اینست : فرض کنید یک عده پزشک قلب در یک شهر وجود دارند . در مقام واقع و نفس الامر ممکن است همه اینها در یک درجه باشند و ممکن است آقای " الف " درجه‌اش در حد اعلا باشد ، یعنی بهترین و متخصص ترین و عالمترین طبیب قلب باشد ، آقای " ب " درجه دوم ، آقای‌ " ج " درجه سوم و آقای " د " درجه چهارم باشد . اما مردم چگونه‌ می‌شناسند ؟ آنها در نزد مردم چه ارزش و اعتباری دارند ؟ آیا ارزش و اعتباری که اجتماع برای آنها قائل است ، با ارزش و اعتباری که در واقع‌ و نفس الامر