برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٨٣ - ٢- گوشهاى از گفتگوهاى خداوند با پيامبرش در شب معراج

مى‌دانند اما در نزد آگاهان، نادان و احمقند».

سپس به اوصاف اهل آخرت و بهشتيان پرداخته چنين ادامه مى‌دهد:

«آنها مردمى با حيا هستند، جهل آنها كم، منافعشان بسيار، مردم از آنها در راحتند و خود از دست خويش در تعب، و سخنانشان سنجيده است.

پيوسته حسابگر اعمال خويشند، و از همين جهت خود را به زحمت مى‌افكنند، چشمهايشان به خواب مى‌رود اما دلهايشان بيدار است، چشمشان مى‌گريد، و قلبشان پيوسته به ياد خداست.

هنگامى كه مردم در زمره غافلان نوشته شوند آنها از ذاكران نوشته مى‌شوند.

در آغاز نعمتها حمد خدا مى‌گويند، و در پايان شكر او را به جا مى‌آورند، دعايشان در پيشگاه خدا مستجاب، و تقاضايشان مسموع است، و فرشتگان از وجود آنها مسرورند ... مردم (غافل) در نزد آنها مردگان، و خداوند نزد آنها حىّ و قيّوم و كريم است (همتشان آن چنان عالى است كه به غير او نظر ندارند) ... مردم در عمر خود يكبار مى‌ميرند اما آنها به خاطر جهاد با نفس و مخالفت هوى هر روز هفتاد بار مى‌ميرند (و حيات نوين مى‌يابند)! ...

هنگامى كه براى عبادت در برابر من مى‌ايستند همچون بنيان مرصوص و سدّى فولادينند، و در دل آنها توجيهى به مخلوقات نيست.

به عزّت و جلالم سوگند كه من آنها را حيات و زندگى پاكيزه‌اى مى‌بخشم، و در پايان عمر، خودم قبض روح آنها مى‌كنم، و درهاى آسمان را براى پرواز روح آنها مى‌گشايم، تمام حجابها را از برابر آنها كنار مى‌زنم، و دستور مى‌دهم بهشت، خود را براى آنها بيارائيد! اى احمد! عبادت ده جزء دارد كه نه جزء آن طلب حلال است، هنگامى كه غذا و نوشيدنى تو حلال باشد تو در حفظ و حمايت منى ...».

و در فراز ديگرى آمده است: «اى احمد! آيا مى‌دانى كدام زندگى گواراتر و پر دوامتر است»؟

عرض كرد: «خداوندا! نه»