برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٥٨ - فضيلت تلاوت سوره

مى‌رسد كه سه سوگند نخست رابطه نزديكى با يكديگر دارند چرا كه همه از وحى و خصوصيات آن سخن مى‌گويند «كوه طور» محل نزول وحى بود، و «كتاب مسطور» نيز اشاره به كتاب آسمانى است، خواه تورات باشد يا قرآن، و «بيت المعمور» محل رفت و آمد فرشتگان و پيك وحى خداست.

و اما دو سوگند ديگر از آيات «تكوينى» سخن مى‌گويد- در برابر سه سوگند نخست كه از آيات «تشريعى» سخن مى‌گفت- اين دو سوگند يكى اشاره به مهمترين نشانه توحيد يعنى آسمان با عظمت است، و ديگرى به يكى از نشانه‌هاى مهم معاد كه در آستانه رستاخيز رخ مى‌دهد.

بنابر اين «توحيد»، «نبوت» و «معاد» در اين پنج سوگند جمع است.

(آيه ٧)- سپس در اينجا قرآن به بيان موضوعى كه سوگندهاى فوق به خاطر آن ياد شده اشاره كرده، مى‌فرمايد: «عذاب پروردگارت واقع مى‌شود» (إِنَّ عَذابَ رَبِّكَ لَواقِعٌ).

(آيه ٨)- «و چيزى از آن مانع نخواهد بود» (ما لَهُ مِنْ دافِعٍ).

كوتاه سخن اين كه: سوگندهاى پنج گانه كه بر محور قدرت خداوند در عالم «تكوين» و «تشريع» دور مى‌زند بيانگر اين است كه چنين كسى به خوبى قادر است مردگان را بار ديگر به زندگى و حيات بازگرداند، و قيامت را برپا كند، اين همان چيزى است كه سوگندها به خاطر آن ياد شده، همان‌گونه كه در دو آيه فوق خوانديم.

(آيه ٩)- در آيات گذشته اشاره سر بسته‌اى به عذاب الهى در قيامت شده بود، در اينجا كه توضيح و تفسيرى بر اين معنى است بعضى از ويژگيهاى روز قيامت را بازگو مى‌كند، و سپس كيفيت عذاب تكذيب كنندگان را.

مى‌فرمايد: اين عذاب الهى «در آن روزى است كه آسمان (كرات آسمانى) به شدت به حركت در مى‌آيد» (يَوْمَ تَمُورُ السَّماءُ مَوْراً).

بدين ترتيب در آستانه قيامت نظام حاكم بر كرات آسمانى بر هم مى‌ريزد آنها از مدارات خود منحرف مى‌شوند، و به هر سو رفت و آمد مى‌كنند، سپس درهم‌