برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٣٣ - فضيلت تلاوت سوره

به تقاضاى شما مربوط است، و نه به ميل و اراده من.

سپس افزود: وظيفه اصلى من اين است كه «آنچه را به آن فرستاده شدم به شما ابلاغ كنم» (وَ أُبَلِّغُكُمْ ما أُرْسِلْتُ بِهِ).

«ولى من شما را گروهى مى‌بينم كه پيوسته در جهل و نادانى اصرار داريد» (وَ لكِنِّي أَراكُمْ قَوْماً تَجْهَلُونَ).

ريشه بدبختى شما نيز همين جهل است جهلى توام با لجاجت و كبر و غرور كه به شما اجازه مطالعه دعوت فرستادگان خدا را نمى‌دهد.

(آيه ٢٤)- سر انجام نصايح مؤثر و رهبريهاى برادرانه «هود» در آن سنگدلان تأثير نگذاشت، و به جاى پذيرش حق سخت در عقيده باطل خود لجاجت كردند، و پا فشارى نمودند، و حتى «هود» را با اين سخن تكذيب مى‌كردند كه اگر راست مى‌گويى پس عذاب موعودت چه شد؟

اكنون كه اتمام حجت به قدر كافى شده، حكمت الهى ايجاب مى‌كند كه «عذاب استيصال» همان عذاب ريشه‌كن كننده را بر آنها بفرستد.

ناگهان مشاهده كردند ابرى در افق ظاهر گشت، و در آسمان بسرعت گسترده شد.

«هنگامى كه اين ابر را مشاهده كردند كه به سوى درّه‌ها و آبگيرهاى آنها رو مى‌آورد (خوشحال شدند، و) گفتند: اين ابرى است باران زا!» (فَلَمَّا رَأَوْهُ عارِضاً مُسْتَقْبِلَ أَوْدِيَتِهِمْ قالُوا هذا عارِضٌ مُمْطِرُنا).

ولى به زودى به آنها گفته شد: اين ابر باران زا نيست «بلكه اين همان عذاب وحشتناكى است كه براى آمدنش شتاب مى‌كرديد» (بَلْ هُوَ مَا اسْتَعْجَلْتُمْ بِهِ).

«اين تندباد شديدى است كه در آن عذاب دردناكى است» (رِيحٌ فِيها عَذابٌ أَلِيمٌ).

ظاهرا گوينده اين سخن خداوند بزرگ است، يا حضرت هود به هنگامى‌كه فريادهاى شوق و شادى آنها را شنيد اين سخن را به آنها گفت.

(آيه ٢٥)- آرى! تند بادى است ويرانگر كه «همه چيز را به فرمان‌