برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٢٤ - فضيلت تلاوت سوره

(آيه ٦)- و از آن اسفبارتر اين كه: «هنگامى كه مردم مشرك در قيامت محشور مى‌شوند معبودهاى آنها دشمنان آنها خواهند بود حتى عبادت آنها را انكار مى‌كنند»! (وَ إِذا حُشِرَ النَّاسُ كانُوا لَهُمْ أَعْداءً وَ كانُوا بِعِبادَتِهِمْ كافِرِينَ).

معبودهايى كه عقل دارند رسما به دشمنى بر مى‌خيزند، حضرت مسيح از عابدان خود بيزارى مى‌جويد، و فرشتگان نيز تبرى مى‌جويند، حتى شياطين و جن نيز اظهار تنفر مى‌كنند، و آنها كه بى‌عقل بودند خداوند حيات و عقل به آنها مى‌بخشد تا به سخن در آيند و مراتب دشمنى و نفرت خود را از اين عابدان اظهار كنند.

(آيه ٧)- بگو: من پيامبر نو ظهورى نيستم! قرآن همچنان از وضع مشركان گفتگو مى‌كند، و به چگونگى برخورد آنها با آيات الهى اشاره كرده، مى‌گويد:

«و هنگامى كه آيات روشن ما بر آنها خوانده مى‌شود كافران در مورد حقى كه به سوى آنها آمده است مى‌گويند: اين سحر آشكار است» (وَ إِذا تُتْلى‌ عَلَيْهِمْ آياتُنا بَيِّناتٍ قالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلْحَقِّ لَمَّا جاءَهُمْ هذا سِحْرٌ مُبِينٌ).

آنها نفوذ سريع و عميق و جاذبه عجيب قرآن را در اعماق دلها با يك تفسير انحرافى به عنوان «سحر آشكار» مطرح مى‌كنند كه خود اعتراف ضمنى روشنى است به تأثير فوق العاده قرآن در قلوب انسانها! «حق» در آيه فوق اشاره به همان «آيات قرآن» است.

(آيه ٨)- ولى آنها تنها به اين تهمت قناعت نمى‌كنند «بلكه (پا را از آن فراتر نهاده، با صراحت) مى‌گويند: اين آيات را بر خدا افترا بسته» (أَمْ يَقُولُونَ افْتَراهُ).

در اينجا خداوند به پيامبرش دستور مى‌دهد كه با دليل روشنى به آنها پاسخ گويد، مى‌فرمايد: به آنها «بگو: اگر من آن را به دروغ به خدا نسبت داده باشم (لازم است كه مرا رسوا كند) و شما نمى‌توانيد در برابر خداوند از من دفاع كنيد» (قُلْ إِنِ افْتَرَيْتُهُ فَلا تَمْلِكُونَ لِي مِنَ اللَّهِ شَيْئاً).

چگونه ممكن است خداوند اين «آيات بينات» و اين معجزه جاودانى را بر