برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٩٧ - فضيلت تلاوت سوره

بجا مى‌گذارد.

به تفسير آيات باز گرديم.

باز در آغاز اين سوره به «حروف مقطعه» برخورد مى‌كنيم: «حا- ميم» (حم).

كه براى دومين بار در آغاز سوره‌هاى قرآن خودنمايى مى‌كند، كه بعضى «حم» را نام سوره و يا «ح» را اشاره به «حميد» و «م» را اشاره به «مجيد» كه دو نام از نامهاى بزرگ خداوند است دانسته‌اند.

(آيه ٢)- سپس اشاره به عظمت قرآن كرده، مى‌گويد: «اين كتابى است كه از سوى خداوند رحمن و رحيم نازل شده است» (تَنْزِيلٌ مِنَ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ).

«رحمت عامه» خداوند و «رحمت خاصه» او دست به دست هم داده‌اند و نزول اين آيات را سبب شده است.

(آيه ٣)- بعد از بيان اجمالى فوق در باره قرآن به بيان تفصيلى پرداخته، و اوصاف پنج گانه‌اى براى اين كتاب آسمانى بيان مى‌كند، اوصافى كه ترسيم روشن و گويايى از چهره اصلى قرآن در بر دارد.

نخست مى‌گويد: «كتابى كه آياتش هر مطلبى را در جاى خود بازگو كرده» (كِتابٌ فُصِّلَتْ آياتُهُ). و شرح و تفصيل تمام نيازمنديهاى انسان را در تمام زمينه‌ها ذكر نموده است.

«در حالى كه فصيح و گوياست» (قُرْآناً عَرَبِيًّا).

«براى جمعيتى كه آگاهند» (لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ).

(آيه ٤)- «قرآنى كه بشارت دهنده و بيم دهنده است» (بَشِيراً وَ نَذِيراً).

نيكان را بشارت مى‌دهد و مجرمان را تهديد مى‌كند.

«ولى بيشتر آنها روى گردان شدند از اين رو چيزى نمى‌شنوند» (فَأَعْرَضَ أَكْثَرُهُمْ فَهُمْ لا يَسْمَعُونَ).

به اين ترتيب نخستين امتياز اين كتاب بزرگ آسمانى اين است كه مسائل مختلف مورد نياز بشر در آن تبيين و تشريح شده است، ولى افسوس كه متعصبان لجوج گوش شنوا ندارند، گويى كرند و هيچ نمى‌شنوند.