برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٦ - فضيلت تلاوت سوره

عذابى به خاطر گمراهى خودشان و عذابى به خاطر گمراه كردن ما.

آرى! اين است سر انجام كسانى كه با هم پيمان دوستى بستند و در راه انحراف و ضلالت بيعت كردند كه وقتى نتايج شوم اعمال خود را مى‌بينند به مخاصمت و دشمنى و نفرين بر يكديگر بر مى‌خيزند.

قابل توجه اين كه در اين آيات ذكر نعمتهاى پرهيزكاران تنوع بيشترى از ذكر مجازاتها و عذابهاى طغيانگران دارد (در قسمت اول به هفت موهبت و در قسمت دوم به پنج عذاب اشاره شده) اين شايد به خاطر پيشى گرفتن رحمت خدا بر غضب اوست «يا من سبقت رحمته غضبه»!

(آيه ٦٢)- مخاصمه اصحاب دوزخ! در اينجا گفتگوهاى دوزخيان را چنين ادامه داده، مى‌فرمايد: سردمداران ضلالت هنگامى كه به اطراف خود در دوزخ مى‌نگرند «مى‌گويند: چرا مردانى را كه ما از اشرار مى‌شمرديم (در اينجا) نمى‌بينيم»؟! (وَ قالُوا ما لَنا لا نَرى‌ رِجالًا كُنَّا نَعُدُّهُمْ مِنَ الْأَشْرارِ).

آرى! افرادى همچون «بوجهلها» و «بولهبها» هنگامى كه مى‌بينند اثرى از «عمار ياسرها» «خبابها» و «صهيبها» و «بلالها» در دوزخ نيست، به خود مى‌آيند و از يكديگر اين سؤال را مى‌كنند: پس اين افراد چه شدند؟

(آيه ٦٣)- «آيا ما آنان را به مسخره گرفتيم يا (به اندازه‌اى حقيرند كه) چشمها آنها را نمى‌بيند» (أَتَّخَذْناهُمْ سِخْرِيًّا أَمْ زاغَتْ عَنْهُمُ الْأَبْصارُ).

آرى! ما اين مردان بزرگ و با شخصيت را به باد مسخره مى‌گرفتيم، و گاه حتى از اين مرحله نيز پائين‌تر مى‌شمرديم و آنها را افراد حقيرى مى‌دانستيم كه اصلا به چشم نمى‌آمدند، اما آنها مقربان درگاه خدا بودند و الآن بهشت جايگاهشان است.

قابل توجه اين كه يكى از عوامل عدم درك واقعيتها جدى نگرفتن مسائل و استهزا و شوخى با حقايق است، هميشه بايد با تصميم جدى به بررسى واقعيتها پرداخت تا حقيقت روشن گردد.

(آيه ٦٤)- سپس به عنوان يك خلاصه‌گيرى از گفتگوهائى كه ميان دوزخيان‌