برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٦ - فضيلت تلاوت سوره

(آيه ٧٣)- سپس در يك جمله كوتاه و پر معنى مى‌گويد: «اكنون بنگر عاقبت انذار شوندگان و اين اقوام لجوج گمراه به كجا رسيد»؟ (فَانْظُرْ كَيْفَ كانَ عاقِبَةُ الْمُنْذَرِينَ).

(آيه ٧٤)- و در اين آيه به عنوان يك استثنا مى‌فرمايد: «مگر بندگان مخلص خدا» (إِلَّا عِبادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ).

در واقع اين جمله اشاره به آن است كه عاقبت اين اقوام را بنگر كه چگونه آنها را به عذاب دردناكى گرفتار كرديم، و هلاك نموديم، جز بندگان با ايمان و مخلص كه از اين مهلكه جان سالم به در بردند.

(آيه ٧٥)- گوشه‌اى از داستان نوح: از اينجا شرح داستان نه نفر از پيامبران بزرگ خدا آغاز مى‌شود كه در آيات پيشين بطور سر بسته به آن اشاره شده بود، نخست از «نوح» شيخ الانبيا و نخستين پيامبر اولوا العزم شروع مى‌كند، و قبل از هر چيز به دعاى پر سوز او هنگامى كه از هدايت قومش مأيوس شد اشاره كرده، مى‌فرمايد: «و نوح ما را خواند (و ما دعاى او را اجابت كرديم) و چه خوب اجابت كننده‌اى هستيم» (وَ لَقَدْ نادانا نُوحٌ فَلَنِعْمَ الْمُجِيبُونَ).

اين دعا ممكن است اشاره به همان دعايى باشد كه در سوره نوح آيه ٢٦ و ٢٧ آمده است «نوح گفت: پروردگارا! احدى از كافران را بر روى زمين مگذار، چرا كه اگر آنها را به حال خود واگذارى بندگانت را گمراه مى‌كنند ...»

(آيه ٧٦)- و لذا در اين آيه بلا فاصله مى‌فرمايد: «و او و خاندانش را از اندوه بزرگ رهايى بخشيديم» (وَ نَجَّيْناهُ وَ أَهْلَهُ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ).

اين اندوه بزرگ ممكن است اشاره به سخريه‌هاى قوم كافر و مغرور، و آزارهاى زبانى آنها و هتاكى و توهين نسبت به او و پيروانش باشد، و يا اشاره به تكذيبهاى پى در پى اين قوم لجوج.

(آيه ٧٧)- سپس مى‌افزايد: «و فرزندانش را همان بازماندگان (روى زمين) قرار داديم» (وَ جَعَلْنا ذُرِّيَّتَهُ هُمُ الْباقِينَ).

(آيه ٧٨)- به علاوه ذكر خير و ثناء جميل «و نام نيك او را در ميان امتهاى‌