برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٦٢ - فضيلت تلاوت سوره

مى‌گويند گوارا باد خود لطف و گوارائى ديگرى است.

(آيه ٢٠)- سپس به نعمت ديگرى اشاره كرده، مى‌فرمايد: «اين در حالى است كه بر تختهاى صف كشيده در كنار هم تكيه مى‌كنند» (مُتَّكِئِينَ عَلى‌ سُرُرٍ مَصْفُوفَةٍ).

و از لذت انس با دوستان و مؤمنان ديگر بهره فراوان مى‌گيرند كه اين لذتى است معنوى ما فوق بسيارى از لذتها.

سپس مى‌افزايد: «و حور العين را به همسرى آنها در مى‌آوريم» (وَ زَوَّجْناهُمْ بِحُورٍ عِينٍ).

(آيه ٢١)- آيات فوق بخشى از نعمتهاى «مادى» و «معنوى» بهشتيان را بازگو كرد، ولى به اين اكتفا نمى‌كند، و بخش ديگرى از مواهب معنوى و مادى را نيز بر آن مى‌افزايد: «كسانى كه ايمان آوردند و فرزندانشان به پيروى از آنها ايمان اختيار كردند فرزندانشان را (در بهشت) به آنها ملحق مى‌كنيم، و از (پاداش) عملشان چيزى نمى‌كاهيم» (وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ اتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُمْ بِإِيمانٍ أَلْحَقْنا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَ ما أَلَتْناهُمْ مِنْ عَمَلِهِمْ مِنْ شَيْ‌ءٍ).

اين نيز خود يك نعمت بزرگ است كه انسان، فرزندان با ايمان و مورد علاقه‌اش را در بهشت در كنار خود ببيند، و از انس با آنها لذت برد، بى‌آنكه از اعمال او چيزى كاسته شود.

اين گونه افراد اگر از نظر عمل كوتاهى و تقصيراتى داشته باشند، خداوند به احترام پدران صالح، آنها را مى‌بخشد و ترفيع مقام مى‌دهد، و به درجه آنان مى‌رساند، و اين موهبتى است بزرگ براى پدران و فرزندان.

و در پايان آيه مى‌افزايد: «و هر كس در گرو اعمال خويش است» (كُلُّ امْرِئٍ بِما كَسَبَ رَهِينٌ).

يعنى؛ اعمال هر كسى ملازم و همراه اوست، و هرگز از او جدا نمى‌شود، خواه عمل نيك باشد يا بد! بنابر اين تعجب ندارد كه از اعمال پرهيزكاران و پاداش آنها چيزى كاسته‌