برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٧ - فضيلت تلاوت سوره

وَ هُوَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ).

در روايتى از پيغمبر صلّى اللّه عليه و اله مى‌خوانيم: «كسى كه يقين به عوض و جانشين داشته باشد در انفاق كردن سخاوتمند خواهد بود».

اما مسأله مهم اين است كه انفاق از اموال حلال و مشروع باشد كه خدا غير آن را قبول نمى‌كند و بركت نمى‌دهد.

گر چه محتواى اين آيه تأكيد بر مطلب گذشته است ولى از دو جهت تازگى دارد:

نخست اين كه آيه ٣٧ كه مفهومش همين مفهوم بود بيشتر ناظر به اموال و اولاد كفار بود در حالى كه اين آيه ناظر به مؤمنان است.

ديگر اين كه آيه قبل وسعت و تنگى معيشت را در باره دو گروه مختلف بيان مى‌كرد در حالى كه اين آيه ممكن است اشاره به دو حالت مختلف از يك انسان باشد كه گاه روزيش گسترده و گاه تنگ و محدود است.

(آيه ٤٠)- و از آنجا كه اين گروه از ثروتمندان ظالم و طاغى در زمره مشركان بودند و ادعا مى‌كردند كه ما فرشتگان را مى‌پرستيم و آنها شفيعان ما در قيامت هستند، قرآن به پاسخ اين ادعاى بى‌اساس نيز پرداخته چنين مى‌گويد: «و به خاطر بياور روزى را كه خداوند همه آنها (چه عبادت كنندگان و چه عبادت شوندگان) را محشور مى‌كند، سپس فرشتگان را مخاطب ساخته مى‌گويد: آيا اينها شما را عبادت مى‌كردند»؟! (وَ يَوْمَ يَحْشُرُهُمْ جَمِيعاً ثُمَّ يَقُولُ لِلْمَلائِكَةِ أَ هؤُلاءِ إِيَّاكُمْ كانُوا يَعْبُدُونَ).

هدف از سؤال فوق اين است كه از بيان فرشتگان حقايق گفته شود، تا اين گروه عبادت كننده سر افكنده و شرمنده شوند، و بدانند آنها از عمل اينها كاملا بيزارند.

(آيه ٤١)- اكنون ببينيم «فرشتگان» در پاسخ سؤال پروردگار چه مى‌گويند؟

آنها جامعترين و مؤدبانه‌ترين پاسخ را انتخاب كرده چنين «عرض مى‌كنند: منزهى تو اى پروردگار!» از اين نسبتهاى ناروا كه به ساحت مقدست داده‌اند (قالُوا سُبْحانَكَ).

ما به هيچ وجه با اين گروه ارتباط نداشته‌ايم «تنها تو ولىّ ما هستى نه آنها»