برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٠٩ - فضيلت تلاوت سوره

دردناكى مبتلا مى‌سازيم.

(آيه ٩)- سپس مى‌افزايد: «و هر گاه (اين مستكبر لجوج) چيزى از آيات ما را بداند و از آن آگاه شود آن را به باد استهزا مى‌گيرد» (وَ إِذا عَلِمَ مِنْ آياتِنا شَيْئاً اتَّخَذَها هُزُواً).

او همه آيات ما را- چه آنها را كه دانسته و چه آنها را كه ندانسته- به استهزا و سخريه مى‌گيرد! و اين نهايت جهل و بى‌خبرى است كه انسان چيزى را انكار يا مسخره كند كه اصلا نفهميده است، و اين بهترين دليل لجاج و عناد آنهاست.

و در پايان آيه مجازات اين گروه را چنين بيان مى‌كند: «براى آنها عذاب خوار كننده‌اى است» (أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ).

(آيه ١٠)- اين آيه «عذاب مهين» را چنين شرح مى‌دهد: «پشت سرشان دوزخ است» (مِنْ وَرائِهِمْ جَهَنَّمُ).

تعبير به پشت سر، با اين كه دوزخ جلو آنها قرار دارد، و در آينده به آن مى‌رسند، ممكن است از اين نظر باشد كه آنها اقبال به دنيا كرده، و آخرت و عذاب الهى را ناديده گرفته و پشت سر انداخته‌اند.

و به هر حال در دنباله آيه مى‌افزايد: اگر آنها گمان مى‌كنند اموال سرشار، و بتها و خدايان ساختگيشان، گرهى از كار آنها مى‌گشايد سخت در اشتباهند، چرا كه «هرگز آنچه را به دست آوردند آنها را (از عذاب الهى) نجات نمى‌بخشد و نه اوليائى كه غير از خدا براى خود برگزيدند» مايه نجاتشان خواهند بود (وَ لا يُغْنِي عَنْهُمْ ما كَسَبُوا شَيْئاً وَ لا مَا اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ أَوْلِياءَ).

و چون هيچ راه فرار و نجاتى نيست بايد در آتش قهر و غضب الهى بمانند «و عذاب بزرگى براى آنهاست» (وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ).

آنها آيات الهى را كوچك شمردند، خداوند عذاب آنها را بزرگ مى‌كند، آنها بزرگى فروختند خدا نيز عذاب عظيم به آنها مى‌دهد.

(آيه ١١)- به دنبال بحثهائى كه در باره عظمت آيات الهى در آيه‌هاى گذشته‌