برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣١٧ - فضيلت تلاوت سوره

آنها، محكم بايست و به اين سخنان اعتنا مكن.

سپس در پايان آيه مى‌افزايد: «پروردگار تو هم داراى مغفرت و آمرزش و هم داراى مجازات دردناك است» (إِنَّ رَبَّكَ لَذُو مَغْفِرَةٍ وَ ذُو عِقابٍ أَلِيمٍ).

رحمت و آمرزش براى آنها كه پذيرا شوند، و عذاب اليم براى آنها كه تكذيب كنند و تهمت زنند و به مخالفت برخيزند.

(آيه ٤٤)- قرآن هدايت است و درمان: در اين آيه سخن از بهانه جويى اين افراد لجوج به ميان آورده و پاسخ يكى از بهانه‌هاى عجيب را مطرح مى‌كند و آن اين كه آنها مى‌گفتند: چرا قرآن به زبان عجم نازل نشده است تا ما براى آن اهميت بيشترى قائل باشيم و غير عرب نيز از آن بهره گيرند.

اينجاست كه قرآن در پاسخ آنها مى‌گويد: «هر گاه آن را قرآنى عجمى قرار مى‌داديم حتما مى‌گفتند: چرا آياتش روشن نيست»؟ چرا پيچيده است؟ و ما از آن سر در نمى‌آوريم! (وَ لَوْ جَعَلْناهُ قُرْآناً أَعْجَمِيًّا لَقالُوا لَوْ لا فُصِّلَتْ آياتُهُ).

سپس اضافه مى‌كردند: راستى عجيب است «قرآنى عجمى از پيغمبرى عربى»؟ (أَعْجَمِيٌّ وَ عَرَبِيٌّ).

يا مى‌گفتند: «كتابى است عجمى براى امّتى عربى»؟

خلاصه آنها بيمار دلانى هستند كه هر طرحى ريخته شود و هر برنامه‌اى پياده گردد به آن ايرادى مى‌كنند، و بهانه‌اى مى‌تراشند.

سپس قرآن خطاب به پيامبر صلّى اللّه عليه و اله مى‌افزايد: «بگو: اين (كتاب آسمانى) براى كسانى كه ايمان آورده‌اند (مايه) هدايت و درمان است» (قُلْ هُوَ لِلَّذِينَ آمَنُوا هُدىً وَ شِفاءٌ).

«اما كسانى كه ايمان نمى‌آورند در گوشهايشان سنگينى است» و آن را درك نمى‌كنند (وَ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ فِي آذانِهِمْ وَقْرٌ).

«و گويى نابينا هستند و آن را نمى‌بينند» (وَ هُوَ عَلَيْهِمْ عَمًى).

«آنها (همچون كسانى هستند كه گويى) از راه دور صدا زده مى‌شوند»! (أُولئِكَ يُنادَوْنَ مِنْ مَكانٍ بَعِيدٍ).