برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٢ - هدايت و ضلالت از سوى خداست!

اينجاست كه به عنوان يك نتيجه‌گيرى كلى و نهائى مى‌فرمايد: «بگو: خدا مرا كافى است، و همه متوكلان تنها بر او توكل مى‌كنند» (قُلْ حَسْبِيَ اللَّهُ عَلَيْهِ يَتَوَكَّلُ الْمُتَوَكِّلُونَ).

اين سخن كه مشركان خالقيت آسمان و زمين را مخصوص خداوند مى‌دانستند كرارا در آيات قرآن آمده است.

اين امر نشان مى‌دهد كه مطلب نزد آنها كاملا مسلم بوده است، و اين خود بهترين سندى است بر ابطال شرك چرا كه «توحيد خالقيت و مالكيت و ربوبيت» عالم هستى خود بهترين دليل بر «توحيد عبوديت» است، و نتيجه آن توكل بر ذات پاك خدا و چشم برگرفتن از غير اوست.

(آيه ٣٩)- در اين آيه آنهائى را كه در برابر منطق عقل و وجدان تسليم نيستند با يك تهديد الهى و مؤثر مخاطب ساخته، مى‌فرمايد: به آنها «بگو:

اى قوم من! شما هر چه در توان داريد انجام دهيد، من نيز به وظيفه خود عمل مى‌كنم، اما به زودى خواهيد دانست» (قُلْ يا قَوْمِ اعْمَلُوا عَلى‌ مَكانَتِكُمْ إِنِّي عامِلٌ فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ).

(آيه ٤٠)- خواهيد دانست «چه كسى عذاب خوار كننده‌اى (در دنيا) به سراغش مى‌آيد و (سپس) عذابى جاويدان (در آخرت) بر او وارد مى‌گردد» (مَنْ يَأْتِيهِ عَذابٌ يُخْزِيهِ وَ يَحِلُّ عَلَيْهِ عَذابٌ مُقِيمٌ).

و به اين ترتيب آخرين سخن را به آنها مى‌گويد كه يا تسليم منطق عقل و خرد شويد و به نداى وجدان گوش فرا دهيد و يا در انتظار دو عذاب دردناك باشيد:

عذابى در دنيا كه باعث خوارى و رسوائى است، و عذابى در آخرت كه جاودانى و هميشگى است، و اينها همان عذابهائى است كه با دست خود فراهم كرده‌ايد، و آتشى است كه هيزم آن را خودتان جمع كرده و افروخته‌ايد.

(آيه ٤١)- بعد از ذكر دلائل توحيد، و بيان سرگذشت مشركان و موحدان، در اين آيه اين حقيقت را توضيح مى‌دهد كه پذيرش و عدم پذيرش شما سود و زيانش متوجه خودتان است، و اگر پيامبر صلّى اللّه عليه و اله در اين زمينه اصرار مى‌ورزد نه‌