برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٨ - ذبيح اللّه كيست؟

(آيه ١٢٣)- پيامبر خدا الياس در برابر مشركان: چهارمين سرگذشتى كه از انبياء پيشين در اين سوره آمده است سرگذشت فشرده‌اى از «الياس» است، مى‌فرمايد: «و الياس از رسولان (ما) بود» (وَ إِنَّ إِلْياسَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ).

(آيه ١٢٤)- سپس براى شرح اين اجمال به تفصيل پرداخته، مى‌گويد:

به خاطر بياور «هنگامى را كه به قومش گفت: آيا تقوا پيشه نمى‌كنيد»؟ (إِذْ قالَ لِقَوْمِهِ أَ لا تَتَّقُونَ).

(آيه ١٢٥)- در اين آيه با صراحت بيشترى از اين مسأله سخن مى‌گويد: «آيا بت بعل را مى‌خوانيد و بهترين آفريدگارها را رها مى‌سازيد»؟! (أَ تَدْعُونَ بَعْلًا وَ تَذَرُونَ أَحْسَنَ الْخالِقِينَ).

گفته‌اند اين بت طلائى به قدرى بزرگ بود كه طولش به بيست زراع مى‌رسيد! و چهار صورت داشت، و خدمه او بالغ بر چهار صد نفر بود!

(آيه ١٢٦)- به هر حال «الياس» اين قوم بت پرست را سخت نكوهش كرد، و ادامه داد: «خدائى (را رها مى‌كنيد) كه پروردگار شما و پروردگار نياكان شماست» (اللَّهَ رَبَّكُمْ وَ رَبَّ آبائِكُمُ الْأَوَّلِينَ).

مالك و مربى همه شما او بوده و هست، هر نعمتى داريد از اوست، و حل هر مشكلى با دست قدرت او ميسر است، غير از او نه سر چشمه خير و بركتى وجود دارد و نه دفع كننده شر و آفتى.

(آيه ١٢٧)- اما اين قوم خيره‌سر و خودخواه گوش به اندرزهاى مستدل، و هدايتهاى روشن اين پيامبر بزرگ الهى فرا ندادند، «و به تكذيب او برخاستند» (فَكَذَّبُوهُ).

خداوند هم مجازات آنها را در يك جمله كوتاه بيان كرده، مى‌فرمايد: «ولى به يقين همگى (در دادگاه عدل الهى) احضار مى‌شوند» (فَإِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ).

و به كيفر اعمال زشت و شوم خود خواهند رسيد.

(آيه ١٢٨)- ولى ظاهرا گروه اندكى از پاكان و نيكان و خالصان به الياس ايمان آوردند، براى آنكه حق آنها فراموش نگردد، بلا فاصله مى‌فرمايد: «مگر بندگان‌