برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠١ - ادامه سوره يس

احياى آنها.

(آيه ٥٢)- سپس مى‌افزايد: در اين هنگام منكران رستاخيز و معاد «مى‌گويند: اى واى بر ما! چه كسى ما را از خوابگاهمان برانگيخت»؟! (قالُوا يا وَيْلَنا مَنْ بَعَثَنا مِنْ مَرْقَدِنا).

«اين همان چيزى است كه خداوند رحمن وعده داده است، و فرستادگان او راست گفتند»! (هذا ما وَعَدَ الرَّحْمنُ وَ صَدَقَ الْمُرْسَلُونَ).

آرى! صحنه آن چنان گويا و وحشت انگيز است كه انسان همه مسائل باطل و خرافى را به دست فراموشى مى‌سپرد، و جز اعتراف صريح به واقعيتها راهى نمى‌يابد، قبرها را به خوابگاهى تشبيه مى‌كند، و رستاخيز را به بيدار شدن از خواب، چنانكه كه در حديث معروف نيز وارد شده است: «همان گونه كه مى‌خوابيد، مى‌ميريد و همان گونه كه از خواب بر مى‌خيزيد، زنده مى‌شويد».

(آيه ٥٣)- سپس براى توضيح چگونگى سرعت وقوع اين نفخ صور، مى‌فرمايد: «آن صيحه واحدى بيش نيست، فريادى عظيم بر مى‌خيزد، ناگهان همگى نزد ما حاضر مى‌شوند» (إِنْ كانَتْ إِلَّا صَيْحَةً واحِدَةً فَإِذا هُمْ جَمِيعٌ لَدَيْنا مُحْضَرُونَ).

بنابر اين براى احياى مردگان و برخاستن آنها از قبرها و حضورشان در دادگاه عدل پروردگار زمان زيادى لازم نيست، همان گونه كه براى مرگ انسانها زمان طولانى لازم نبود، صيحه اول فرياد مرگ است، و صيحه دوم فرياد زندگى و حيات و حضور در دادگاه عدل پروردگار!

(آيه ٥٤)- در اينجا بحث پيرامون چگونگى حساب در محشر را سر بسته گذارده و از آن مى‌گذرد، و به تشريح سر انجام كار مؤمنان صالح و كافران طالح پرداخته، چنين مى‌گويد: «امروز به هيچ كس ذرّه‌اى ستم نمى‌شود» (فَالْيَوْمَ لا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْئاً).

نه از پاداش كسى كاسته مى‌شود، و نه كيفر كسى افزون مى‌گردد، و حتى به قدر يك سر سوزن كم و زياد و بيدادگرى و ظلم و ستم وجود ندارد.