تبليغ بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥١ - ٢/ ٤ حقوق مبلغ

٣٨. منية المريد: رسول خدا فرمود: «هر كس به شخصى يك مسئله بياموزد، مالك او شده است». گفته شد: آيا [مى‌تواند] او را بفروشد و بخرد؟ فرمود: «نه، بلكه [مى‌تواند] به او امر و نهى كند».

٣٩. رسول خدا صلى الله عليه و آله: آموزگاران، بهترين مردم‌اند كه هرگاه ياد خدا كهنه شود، احيايش مى‌كنند. به آنها ببخشيد و اجيرشان نكنيد كه به سختى‌شان انداخته‌ايد. بى‌گمان، وقتى معلّم به كودك بگويد: «بگو: بسم اللّه الرحمن الرحيم» و او بگويد، خداوند براى آن كودك و معلّم و پدر و مادر كودك، برائت از آتش را مى‌نويسد.

٤٠. امام على عليه السلام: من بنده آنم كه يك حرف به من بياموزد. اگر خواست، [مرا] بفروشد و اگر خواست، آزاد كند و اگر خواست، به بندگى گيرد.

٤١. المناقب: عبد الرحمن سُلَمى به فرزند حسين [عليه السلام‌] سوره حمد را آموخت. هنگامى كه كودك اين سوره را براى پدرش خواند، [امام‌] به [معلم‌] او هزار دينار و هزار جامه بخشيد و دهانش را پُر از دُرّ كرد. به خاطر كثرت عطا به او (حسين عليه السلام) اعتراض شد. فرمود: «كجا اين [كه من بدو دادم‌] با عطاى او (يعنى آموزش سوره حمد) برابر است؟!» و حسين [عليه السلام‌] اين شعر را سرود:

«هرگاه دنيا به تو سخاوتمندانه روى آورد/

تو نيز آن را پيش از آن كه كاستى گيرد، به همه مردم ببخش.

چرا كه اگر دنيا روى آورَد، جود و بخشش، به پايانش نمى‌رساند/

و اگر پشت كند، بخلْ نگاهش نخواهد داشت».