تبليغ بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٥ - پيش گفتار

است؛ چنان كه در برخى موارد، تناسب روايت‌ها مقتضى آن بوده كه ترتيب پيش‌گفته، مراعات نشود.

٥. در آغاز روايات، تنها نام معصوم عليه السلام ياد شده است، مگر در مواردى كه راوى، فعل معصوم را نقل كرده باشد، يا پرسش و پاسخى در بين باشد، يا راوى در متن، سخنى را آورده باشد كه در ضمن گفتار معصوم نگنجد.

٦. منابع متعدّد روايات در پاورقى آمده و طبق ميزان اعتبارشان چيده شده‌اند.

٧. در جايى كه روايات در منابع اوّليه به طور كامل بوده است، مستقيما از آنها نقل شده‌اند و از بحار الأنوار و كنز العمّال، به عنوان دو جامع روايى شيعى و سنّى، در پايان منابع، ياد شده است.

٨. گاه پس از ذكر منابع به ساير منابع، ارجاع داده شده است. اين ارجاعات در صورتى است كه متن روايت ذكر شده، با متن روايتى كه بدان ارجاع داده شده، مرتبط بوده؛ اما تفاوت زيادى داشته‌اند.

٩. ارجاعات در پايان باب‌هاى كتاب، نشان‌دهنده ارتباط بيشتر ميان آن باب‌هاست.

١٠. در قسمت «نكته» كه در آخر برخى فصل‌ها و باب‌ها آمده، نگرش جامعى به روايات آن باب انعكاس يافته، و گاه پيچيدگى‌اى كه در برخى روايات آمده، مشخّص ساخته است.

١١. نكته‌اى كه از اهمّيت بسزايى برخوردار است، اين است كه كوشيده‌ايم تا حدّ امكان، از رهگذر تقويت مضمون روايات هر باب با قرائن عقلى و نقلى، نوعى اطمينان به صدور حديث از معصوم را به دست بدهيم.

در پايان، بر خود، لازم مى‌دانم از تمام برادران و همكاران بزرگوار