تبليغ بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٨٣ - داستانى از اخلاص موسى عليه السلام

«إِنَّ أَبِي يَدْعُوكَ لِيَجْزِيَكَ أَجْرَ ما سَقَيْتَ لَنا.» قصص، آيه ٢٥.

پدرم تو را مى‌طلبد تا پاداش آب دادنت براى [گوسفندان‌] ما را به تو بدهد.

موسى عليه السلام، همراه او به خانه آنها رفت. معلوم شد دخترانى كه در كنار چاه آب ديده و به آنها كمك كرده بود، فرزندان شعيبِ پيامبر هستند.

هنگامى كه موسى عليه السلام وارد خانه شعيب عليه السلام شد، وقت شام بود و غذا آماده. حضرت شعيب به جوان تازه وارد، تعارف كرد و فرمود:

يا شابُّ! إجلِس فَتَعَشِّ.

اى جوان! بنشين و شام بخور.

امّا موسى عليه السلام، همچنان ايستاده بود و بر سرِ سفره نمى‌نشست و در پاسخ ميزبان گفت:

أَعُوذُ بِاللّهِ!

به خدا پناه مى‌برم!

شعيب عليه السلام كه از اين برخورد او شگفت‌زده شده بود، گفت:

وَ لِمَ ذلِكَ؟ أَ لَستَ بِجائِعٍ؟

اين [كار] براى چيست؟ مگر تو گرسنه نيستى؟

موسى عليه السلام در پاسخ گفت:

بَلى! وَ لكِن أَخافُ أَن يَكُونَ هذا عِوَضَا لِما سَقِيتُ لَهُما، و إنّا أهلُ بيتٍ لا نَبِيعُ شَيئا مِن عَمَلِ الآخرةِ بِمِلئِ الأرضِ ذَهبا!

آرى [گرسنه‌ام‌]، امّا مى‌ترسم كه اين شام در مقابل آب دادن [گوسفندان‌] براى آن دو دختر باشد، و ما خاندانى هستيم كه هيچ عملى براى آخرت را به كره زمينِ انباشته‌