تبليغ بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٧٧ - بحثى درباره مزد تبليغ

بحثى درباره مُزد تبليغ‌

چنان كه گذشت، سيره قطعى انبياى الهى، عدم درخواست مزد در برابر تبليغ بود. آنان به طور مكرّر و مؤكّد اعلام مى‌كردند كه در برابر تلاش‌هايى كه براى ابلاغ پيام‌هاى الهى دارند، از مردمْ چيزى نمى‌خواهند. نخستين پيامبر اولوالعزم، حضرت نوح عليه السلام، صريحا اعلام كرد كه خدماتش به جامعه، رايگان است. پيامبران ديگر، همچون: هود، صالح، لوط و شعيب عليهم السلام نيز بدين شيوه عمل مى‌كردند؛ امّا نكته درخور تأمّلْ اين است كه پيامبر اسلام، به دستور خداوند متعال، مكلّف شد به امّت اعلام كند كه:

«... لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‌.»[١]

... در مقابل تبليغ رسالت، پاداشى از شما نمى‌خواهم، مگر دوستىِ خويشاوندانم.

و در پاسخ اين سؤال كه حكمت اين درخواست چيست، به امر الهى توضيح مى‌دهد:

«قُلْ ما سَأَلْتُكُمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَكُمْ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى اللَّهِ.»[٢]

[١] شورا آيه ٢٣

[٢] سبأ آيه ٤٧