تبليغ بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٦٩ - قرآن

٤٦١. امام على عليه السلام: آفت گفتار، درازگويى است.

٤٦٢. امام على عليه السلام: هر كس سخن را در آنچه شايسته نيست، طولانى سازد، خودش را در معرض نكوهش قرار داده است.

٤٦٣. امام على عليه السلام: زياده‌گويى، حكيم را به لغزش مى‌كشاند و بردبار را ملول مى‌سازد. پس زياده‌گويى مكن كه مى‌رنجانى، و تفريط مكن كه به تو اهانت مى‌شود.

٤٦٤. امام على عليه السلام: زشت‌تر از درماندگى در سخن، زياده‌گويىِ بيش از حدّ نياز است.

٧/ ٩ درخواست مزد

قرآن‌

«قوم نوح، پيامبران را تكذيب كردند، چون برادرشان نوح به آنان گفت: «آيا پروا نداريد؟ من براى شما فرستاده‌اى درخورِ اعتمادم. از خدا پروا كنيد و فرمانم ببريد؛ و بر اين [رسالت‌]، اجرى از شما طلب نمى‌كنم. اجر من، جز بر عهده پروردگارِ جهانيان نيست».»

«قوم عاد، پيامبران [خدا] را تكذيب كردند، آن‌گاه كه برادرشان هود به آنان گفت: «آيا پروا نداريد؟ من براى شما فرستاده‌اى درخورِ اعتمادم. از خدا پروا كنيد و فرمانم ببريد؛ و بر اين [رسالت‌]، اجرى از شما طلب نمى‌كنم. اجر من، جز بر عهده پروردگار جهانيان نيست».»

«قوم ثمود، پيامبران [خدا] را تكذيب كردند، آن‌گاه كه برادرشان صالح به آنان گفت: «آيا پروا نداريد؟ من براى شما فرستاده‌اى درخورِ اعتمادم. از خدا پروا

كنيد و فرمانم ببريد؛ و بر اين [رسالت‌]، اجرى از شما طلب نمى‌كنم. اجر من، جز بر عهده پروردگار جهانيان نيست».»