تبليغ بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٣ - مهم ترين نكته تبليغى

مى‌كند. آن قدرى كه دشمنان ما از حربه تبليغات استفاده مى‌كنند، از طريق ديگرى نمى‌كنند و ما بايد به مسئله تبليغات، بسيار اهمّيت دهيم و از همه چيزهايى كه هست، بيشتر به آن توجه كنيم.[١]

آنچه امروز براى مبلّغان و حوزه‌هاى علميه و سازمان‌هاى تبليغاتى اسلامى اهميّت دارد، اين است كه علاوه بر بهره‌گيرى از شكل‌هاى سنّتى تبليغ، همگام با زمان، از قالب‌هاى جديد سخن گفتن و اطّلاع‌رسانى به مردمْ غفلت نورزند و خود را به ابزارهاى جديد اطّلاع‌رسانى مجهز سازند.[٢]

شيوه تبليغ‌

پنجمين ركن موفّقيت مبلّغ، شيوه تبليغ است. تبليغ هنرى بزرگ است و مبلّغ كامل، هنرمندى بزرگ. مبلّغ بايد علاوه بر توجه به عوامل چهارگانه‌اى كه شرح آنها گذشت، از هنر تبليغ نيز برخوردار باشد، وگرنه شايسته اين عنوان نيست.

هنر تبليغ، به كار گرفتن شيوه‌هاى مؤثّر و اجتناب از شيوه‌هاى نادرست در انتقال پيام‌هاى تبليغى است كه در فصل ششم و هفتم اين مجموعه، مورد توجه قرار گرفته است.

مهم‌ترين نكته تبليغى‌

در پايان بايد گفت: مهم‌ترين نكته‌اى كه مبلّغان بايد مورد توجه قرار دهند، اين است كه كارآيى «سخن» در انتقال پيام‌هاى الهى، در مقابل كارآيى «عمل»، ناچيز است. سخن، قدرت سحرآميز دارد؛ اما عملْ اعجاز مى‌كند و از اين رو، پيشوايان دينى ما بيش از تبليغ با سخن، تأكيد بر تبليغ با عمل دارند.[٣] در فصل هشتم اين كتاب، نمونه‌هايى از آثار اعجازآميز عمل، در گرايش مردم به اسلام و ارزش‌هاى اسلامى ارائه شده است.

[١] صحيفه نور، ج ١٧، ص ١٥٧.

[٢] ر. ك: ص ١٩٥( نقش زمان و مكان در تبليغ).

[٣] ر. ك: ص ٣٨٩( فصل هشتم/ آثار تبليغ عملى).