تبليغ بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢١٣ - حديث

٢١٦. امام على عليه السلام: گواهى مى‌دهيم كه محمّد، بنده و فرستاده خداست ... رسالت‌هاى پروردگارش را همان گونه كه به او فرمان داده بود، ابلاغ كرد ... و براى خداوند در ميان بندگانش با شكيبايى و به قصد تقرّب به خداوند، خيرخواهى نمود.

٢١٧. امام على عليه السلام‌ در خطبه‌اى از ايشان: پس رسول خدا آنچه را بدان فرستاده شده بود، ابلاغ كرد، و آنچه را فرمان داشت، آشكار ساخت، و بارهاى رسالت را كه به دوش داشت، به سرمنزل رساند و به خاطر پروردگارش شكيبايى ورزيد.

٢١٨. امام صادق عليه السلام: خداوند عز و جل نمى‌خواهد از دانش خود آگاه سازد، مگر كسى كه ايمانش را به خود آزموده باشد، چنان كه به رسول خدا فرمان داد تا بر آزار قومش شكيبايى كند، و جز به فرمان او با آنان جهاد نكند. پس بسيار مواردى كه رسول خدا پنهان داشت تا آن كه به او گفته شد: «پس آنچه را بدان مأمورى، آشكارا بگو و از مشركان، روى برتاب»؛ و سوگند به خدا كه اگر پيش از نزول اين آيه، رسالتش را آشكار مى‌ساخت، باز هم امنيت داشت؛ ولى چون به اطاعت الهى توجّه و از مخالفت بيم داشت، از آشكار ساختنش اجتناب كرد.